စာေရးသူသည္ ပုဂံၿမိဳ႕ေပၚရွိ ဘုရားမ်ားတြင္ တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါ အမ်ားအားျဖင့္ တရားအားထုတ္ ေလ့ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ စိမ္းညက္ညီအစ္မဘုရား၌ ႏွစ္ညဆက္တိုက္ အားထုတ္မိသည္။ ႀကိဳတင္လည္း သတ္မွတ္ထား သည္။ အခါအားေလွ်ာ္စြာ စာေရးသူသည္ ပံ့သကူျဖင့္ တရားအားထုတ္ေလ့ ရွိသည္။ ႀကိဳတင္၍ သတ္မွတ္ခဲ သည္။

ယခုအခါ စိမ္းညက္ညီအစ္မ ဘုရားတြင္ ဆက္လက္ အားထုတ္ဦးမည္ဟု ႀကိဳတင္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ သတ္မွတ္သည့္အတိုင္း လာၾကရာ မေန႔ကထက္ နည္းနည္း ေစာသည္၊ တစ္နာရီခန္႔ ေစာသည္။ ဘုရားမွာ မီးပူေဇာ္ထားသည္ျဖစ္၍ အဆင္ေျပသည္။ ဧရာ၀တီျမစ္ကို ျဖတ္တိုက္လာေသာ ေလသည္ ေအးျမသျဖင့္ ေန႔လည္က အပူမ်ားကလည္း ေပ်ာက္လြင့္ သြားသည္။ လတ္ဆတ္ေသာေလ ႐ႈရသျဖင့္ လန္းဆန္းသည္။

တရားအားထုတ္သည္၊ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ဆရာျမတ္ႀကီးကုိ ဦးခ်သည္။ ျမတ္စြာဘုရားအား ႐ုပ္နာမ္လွဴသည္၊ ဟဒယ စိုက္သည္။ စာေရးသူ ေဖာ္ျပဖူးသကဲ့သို႔ ပုဂံဘုရား တစ္ခ်ဳိ႕၌ ညအခ်ိန္ တရားအားထုတ္ရာတြင္ ပညာသတိ ရွိအပ္သည္ဟု အႀကံဉာဏ္ ျပဳခဲ့ပါသည္။ ယင္း အႀကံဉာဏ္ ျပဳခ်က္မွာ အေၾကာင္းမဲ့ မဟုတ္ေခ်။ တရားအားထုတ္ျခင္းသည္ မူး႐ူး၍ ဘုရားထဲ တုံးလံုး၊ ပက္လက္ လွဲအိပ္သည္ႏွင့္ မတူေခ်။ အ႐ႈခံတရားကို ႐ႈသတ္ရသည္သာ ျဖစ္သည္။

အခါအားေလွ်ာ္စြာ အ႐ႈခံတရားမ်ားသည္ တိုက္႐ုိက္ မဟုတ္မူ၍ ျပင္ပမွ သက္ေရာက္မႈ မ်ားလည္း ပါတတ္ သည္။ ဤအခ်က္ကို တရားအားထုတ္ဖူးသူမ်ား အထူးသျဖင့္ စြန္႔စြန္႔စားစား အားထုတ္ဖူးသူမ်ား၊ ေတာေတာင္ ေရေျမ လႈိင္ဂူတို႔၌ ေခ်ာက္ျခားဖြယ္ရာ တရားအားထုတ္ ဖူးသူမ်ား ဗဟုသုတ ရွိၾကပါသည္။

မိမိဟဒယသည္ မိမိပင္ကို ဟဒယ မဟုတ္မူ၍ ျပင္ပေလာက၏ သက္ေရာက္မႈမ်ားျဖင့္ တဆင့္ခံ ျဖစ္ေပၚ ေနေသာ ဟဒယ ျဖစ္တတ္သည္။ ထိုအခါ ႐ႈသတ္ရာ၌ ဂ႐ုစိုက္ရသည္။ ခါတိုင္းထက္ ပို၍ ပင္ပန္းသည္ဟု ဆိုလွ်င္လည္း ရသည္၊ ႀကိဳးစား႐ႈရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ျပင္ပ၌ တရားအားထုတ္ျခင္းသည္ မိမိအိမ္ ဘုရားခန္း၌ တရားအားထုတ္ျခင္းႏွင့္ မတူပါ။ ဤအေၾကာင္း အရာကို စာေရးသူ ေကာင္းစြာ ေရးခဲ့ဖူးသည္။ မိမိအိမ္ ဘုရားခန္း၌ တရားအားထုတ္ေနက် ျဖစ္သျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ လႈိင္းဂယက္သည္ တရားႏွင့္ အားထုတ္ဖူးေသာ အေတြ႕အႀကံဳမ်ား အဆင္ေျပေျပ ေခ်ာမြတ္ေလ့ ရွိသည္။ ျပင္ပ၌ တရားအားထုတ္ေသာအခါ အိမ္၌ တရားအားထုတ္သကဲ့သို႔ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မည္။ ျပင္ပ လႈိင္းဂယက္ မ်ားကလည္း ထူးဆန္းႏိုင္သည္၊ အံ့ၾသဖြယ္ရာ ေကာင္းႏုိင္သည္။ မတူသည္ ကိုေတာ့ တရားအားထုတ္ဖူးသူတိုင္း သိၾကမွာပါ။

ထိုအခါ သတိထား၍ အားထုတ္ရသည္၊ ျမတ္စြာဘုရားကို အထူး ဦးထိပ္ထားရသည္၊ မိမိ ဆရာျမတ္ႀကီး ကိုလည္း အထူး ဦးထိပ္ထားရသည္။ ဆရာေကာင္း ဆရာျမတ္ႀကီး၏ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း ခံရေသာ သေဘာမွာ လြန္စြာ အားရွိဖြယ္ ေကာင္းသည္၊ လိုလားအပ္သည္လည္း ျဖစ္သည္။

ဥပမာ ဆိုပါစို႔ ဆရာေကာင္း ဆရာျမတ္ကို ဦးထိတ္ထား၍ တရားအားထုတ္ ေသာအခါ ျပင္ပမွ မာန္နတ္အမ်ဳိး အႏြယ္မ်ားက ေႏွာင္ယွက္သည္ျဖစ္ေစ ၄င္းတို႔သည္ မိမိတစ္ဦးတည္း မဟုတ္ပဲ ဆရာေကာင္း ဆရာျမတ္မ်ား ရွိသည္ဆိုေသာ သေဘာကို သိႏုိင္ၾကေပလိမ့္မည္။ ေလာကႀကီးသည္ သိသည္မ်ား ရွိသည္၊ လူသားမ်ားသည္ မသိသည္မ်ား ရွိသည္။ ဤကိစၥမွာ အံ့ၾသဖြယ္ရာေကာင္းေသာ္လည္း ျဖစ္ေလ့ ျဖစ္ထရွိေသာ အေျခအေန အခ်င္းအရာမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။

စာေရးသူသည္ စိမ္းညက္ညီအစ္မဘုရား၌ တရားအားထုတ္ေသာအခါ ေတာင္ေတာ္အီအီမ်ား ေပၚသည္။ ႐ႈရင္းနဲ႔ ေပၚသည္မ်ားလည္း ရွိသည္။ အဓိကေတာ့မူ မိမိသည္ မည္သို႔ေသာ အက်ဳိးကို ေမွ်ာ္ကိုး၍ မည္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ တရားအားထုတ္ ျဖစ္သည္ ဆိုေသာ သေဘာကို မီးေမာင္ထိုးၿပီး ျပသကဲ့သို႔ ခံစားရသည္။ စာေရးသူသည္ တရားရလိုျခင္း၊ ကိေလသာ ကုန္ခန္းလိုျခင္း၊ ကိေလသာ ဟူသမွ် ျမဴမွ်မက်န္ေအာင္ ႐ႈသတ္ ပိုင္ႏုိင္ ေအာင္ျမင္လိုျခင္းတို႔ ျဖစ္သည္။ ထိုရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားသည္ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ အတြင္းက်က် ကိန္းေအာင္းသည္။ ႀကိဳးစားသေလာက္လည္း ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ရေနျခင္း ျဖစ္သည္။

တစ္ခါကမူ စာေရးသူ၏ ႏွမျဖစ္သူ သီလရွင္ ဆရာႀကီး ေဒၚဓမၼက ကိေလသာ မရွိျခင္း၏ ဟိုဘက္မွာ ကိေလသာႏွင့္ ေ၀းျခင္းဆိုသည္မွာ အဓိပၸါယ္ ရွိပါေသးသလားဟု ေမးဖူးသည္။ မိမိသည္ ထိုစဥ္က ႏွမျဖစ္ သူအား အေၾကာင္းအက်ဳိး အေကာင္းအဆိုး ရွင္းမျပခဲ့ဖူးေခ်။ သူစကားကိုသာ လက္ခံေသာ သေဘာကဲ့သို႔ တုန္႔ျပန္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ စာေရးသူ၌ အေၾကြးရွိသည္ဟု စဥ္းစားမိသည္။

ဤကိစၥမွာ ေ၀းစရာ လိုေသးသည္ဟု နားလည္ခံစား မိေလသည္။ ေ၀းသည္ နီးသည္ ဆိုသည္မွာ…အရက္ ကေတာ့ ျဖတ္ႏုိင္သည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အရက္ျပတ္ၿပီဆိုလွ်င္ အရက္ျပတ္ၿပီပဲ ၿပီးၿပီေပါ့ ကိုယ္က ျပတ္ၿပီပဲ ဒီလို ယူရင္လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရက္ေသာက္သမားမ်ားႏွင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ ေနေသာအခါ သိပ္မေကာင္းဘူးဟု တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ေျပာၾကသည္။

ထိုအတူပါ အရက္ျပတ္ျခင္းႏွင့္ အရက္ေ၀းျခင္း သည္လည္း အဓိပၸါယ္ ရွိႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဤကိစၥမ်ားကို ႏွမျဖစ္သူ သီလရွင္ႀကီးအား မရွင္းျပခဲ့ရဘူးေခ်။ ေနာင္ေသာအခါ ႀကံဳႀကိဳက္လွ်င္ ရွင္းျပျဖစ္လိမ့္ မည္ဟု မိမိဖာသာ ေအာက္ေမ့မိသည္။ ထိုသီလရွင္ႀကီးသည္ အမရပူရ သႏၱိသုခ၊ သုဓမၼာ သီလရွင္ေက်ာင္းတိုက္၌ သတင္းသံုးလွ်က္ ရွိသည္။ မၾကာေတာ့မီကာလ၌ မိမိႏွင့္ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခါ ရွင္းျပဖို႔ ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ သတိထားမည္ဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။

ေလာကႀကီး၌ ကိေလသာ ေ၀းလွ်င္ေကာင္းသည္ဟု မိမိသည္ နားလည္ခံစားမိသည္။ ဤကိစၥကို လူသာမာန္မ်ားအဖို႔ လံုး၀ ခက္ခဲသည္၊ နာခံႏုိင္ရန္မူ မလြယ္ေခ်။ မိမိတို႔ကေတာ့မူ အႏွစ္(၄၀) ၀န္းက်င္ တစ္ခ်ိန္လံုး ကိေလသာ သတ္ေနၾကရာ မိမိတို႔ အဖို႔ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ေဆြးေႏြး တိုင္ပင္လို႔ ေကာင္းသည္။ ကိေလသာႏွင့္ ေ၀းေလ ေကာင္းေလဟု သေဘာေပါက္ နားလည္ထားၾကသည္။ ဤသို႔လွ်င္ အမ်ဳိးမ်ဳိး သံုးသပ္မိသည္။

မိမိသည္ ယခု ညႀကီးမင္းႀကီး စိမ္းညက္ညီအစ္မ ဂူဘုရာ၌ တရားအားထုတ္သည္။ ကိေလသာႏွင့္ ေ၀းျခင္းအတြက္ ႀကီးစြာေသာ အေထာက္အပ့ံလည္း ရွိေပလိမ့္မည္။ တရားအားထုတ္ျခင္းသည္ ကိေလသာႏွင့္ ေ၀းျခင္းအတြက္ အေၾကာင္းခံျခင္းပင္ မဟုတ္ပါေလာ။

ကိေလသာႏွင့္ ေ၀းေသာအခါ မဂၤလာမ်ား ျဖစ္ေပၚတတ္သည္၊ ယင္းကား နက္႐ႈိင္းလွသည္။ မဂၤလာရလို၍ တရားအားထုတ္ျခင္း မဟုတ္ေသာ္လည္း တရားအားထုတ္ေသာအခါ မဂၤလာ ရတတ္သည္။ မဂၤလာဆိုသည္ မွာလည္း အရာရာ ေရႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္သံ၊ ပတၱျမား၊ ၾသဇာတိကၠမ၊ နာမည္ႀကီးျခင္း၊ အထင္ႀကီးခံရျခင္း အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားျခင္း သက္သက္ေတာ့မူ မဟုတ္ေခ်။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ တရားအားထုတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ တရားရမည္ ျဖစ္သည္။ Practice makes perfect. ျဖစ္သည္၊ ကၽြမ္းက်င္ရာ လိမၼာၾကသည္။ မိမိသည္ ဤလမ္းစဥ္ကို ဆက္၍ ေရွာက္လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။

ေနာက္ေန႔လည္း လာေရာက္ တရားအားထုတ္ရန္ ျဖစ္ႏုိင္သည္ဟု ေအာက္ေမ့ထားျပန္သည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ စိမ္းညက္ညီအစ္မ ဘုရား၌ သံုးညတိတိ တရားအားထုတ္ျဖစ္လိမ့္ မည္ဟု နားလည္ထားသည္။ ယခုအခါ ဒုတိယေျမာက္ည ျဖစ္သည္။ အားထုတ္ရသည္မွာ ေကာင္းသည္၊ ေက်နပ္သည္၊ ၀မ္းသာသည္၊ အမွ်ေမတၱာ မ်ားလည္း ေပးပါသည္။

ျခေသၤ့မ်ားသည္ ဂူအ၀င္တစ္ခါ ေဟာက္သည္၊ ဂူအထြက္တစ္ခါ ေဟာက္သည္ဟု အဆို ရွိသည္။ တရားအားထုတ္ သူမ်ားသည္လည္း တရားအားထုတ္ခါနီး၌ ေမတၱာပို႔ ၾကသည္။ မိမိကေတာ့မူ တရားအားထုတ္ရင္း (သို႔မဟုတ္) တရား အားထုတ္ ၿပီးေသာအခါ ေမတၱာပို႔ေလ့ ရွိပါသည္။

ေမတၱာပို႔သည္ ဆိုသည္မွာ နက္နဲသည္။ ဥပမာ မိမိက တရားျဖင့္ ခ်မ္းသာျခင္း မရခင္မွာ ခ်မ္းသာၾကပါေစဟု ေမတၱာပို႔ျခင္းႏွင့္ မိမိကိုယ္တိုင္ တရားႏွလံုးသြင္း၍ ခ်မ္းသာေသာ အခါ၌ ထပ္တူ ထပ္မွ် ခ်မ္းသာျခင္းမ်ဳိး ရၾကပါေစလို႔ ေမတၱာပို႔ျခင္းသည္ ပို၍ သက္ေရာက္ ႏုိင္သည္ဟု နားလည္ထားသည္။

ထို႔ေနာက္ တစ္ခုကို စဥ္းစားမိျပန္သည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိမိသိေသာ တရားအေပါင္းကို တစ္ပါးသူအား ေဟာေတာ္မူတတ္သည္။ တစ္ပါးသူမ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုရား သိသကဲ့သို႔ မသိႏုိင္ေခ်။ ဤကိစၥကို စဥ္းစားဖူးသူမ်ား ရွိမည္လား မေျပာတတ္ပါ။

ဆရာျမတ္ႀကီးရွိစဥ္က မိမိခ်မ္းသာသလို ခ်မ္းသာပါေစဟု ေမတၱာ ပို႔ေတာ္မူသည္။ ထိုအခါ ဆရာျမတ္ႀကီး ခ်မ္းသာသလို ပတ္၀န္းက်င္သည္ ခ်မ္းသာၾကလိမ့္ မည္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ သို႔ေသာ္ ေမတၱာပို႔စဥ္က အျပည့္အ၀ ခ်မ္းသာပါေစဟု ဆႏၵျပဳထားေသာအခါ ၄င္းတို႔သည္ အေတာ္အသင့္ေတာ့ သူတို႔တန္သေရြ႕ ေတာ့ အျပည့္အ၀ ရၾကလိမ့္မည္ဟု နားလည္မိသည္။ မင္းတို႔ ထိုက္တန္သေလာက္ ရၾကကြာဟု ဆိုသည္ထက္ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားသည္ မင္းတို႔ အျပည့္အ၀ ရၾကဟူ၍သာ ေမတၱာပို႔ေတာ္မူၾက သည္ကို သိနားလည္ခဲ့သည္။

ဤအခ်က္မွာ ထူးဆန္းပါသည္။ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း မိမိ ခ်မ္းသာေသာအခါ မိမိ ခ်မ္းသာသကဲ့သို႔ ခ်မ္းသာပါေစဟူ၍ ေမတၱာပို႔သည္။ မိမိဆိုလိုသည္မွာ ေမတၱာပို႔သူသည္ မိမိတိုယ္တိုင္ ခ်မ္းသာေအာင္ က်င့္ႀကံ အားထုတ္ တတ္မွသာလွ်င္ ပို၍ သက္ေရာက္ ေစႏုိင္သည္ဟု နားလည္မိသည္။

ဤနားလည္မႈကို အမ်ားသူငါ လက္ခံဖို႔ေတာ့ အခက္အခဲ ရွိခ်င္ ရွိေပလိမ့္မည္။ ေမတၱာပဲဗ်ာ ပို႔လိုက္ၿပီးတာပဲဟု ေအာက္ေမ့ခ်င္က ေအာက္ေမ့တတ္ေလသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ေမတၱာမဟုတ္မူ၍ ေလာဘ၊ ေဒါသ ႏွင့္ယွဥ္ေသာ စိတ္အစဥ္မ်ား ျဖစ္ေပၚသည္ကိုလည္း သံုးသပ္ႏုိင္သည္။ ေမတၱာဆိုသည္မွာ စစ္မွန္၍ ေအးၿငိမ္းေသာ အက်ဳိးျပဳျခင္းကို ေဆာင္သည့္ သေဘာမ်ားပါသည္။

ေမတၱာစစ္စစ္ကိုမူ မိမိ လြန္စြာ တန္ဖိုးထားသည္ မိမိသည္ အဖိုးတန္ေအာင္ ႀကိဳးစားသည္။ အမ်ားသူငါကိုမူ မိမိက နက္နက္ ႐ႈိင္း႐ႈိင္း စဥ္းစားရန္ အခ်ိန္ရဟန္မတူေခ်။ အေပၚယံ ေမတၱာမ်ားျဖင့္ ကူးလူးဆက္ဆံေနၾက သူမ်ားသာ ဟူ၍ စဥ္းစားဖြယ္ရာ အေျခအေနရွိမည္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

စာေရးသူသည္ ငယ္စဥ္က အမည္နာမမ်ားအေပၚ ဟာ့(ထ္) ထိသည္ဟု ဆိုရမည္ကဲ့သို႔ ခံစားဖူးသည္။ ဥပမာ — ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ဘိုကေလး သြားတုန္းက “ကၽြန္းညိဳႀကီး” ဟု  ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာ တစ္စံုတစ္ခုကို စိတ္ကူးမိသည္။ ဟာ – “ကၽြန္းညိဳႀကီး” တဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာ သိုက္ေတြဘာေတြမ်ား ရွိမလားေပါ့၊ ေရငန္ပိုင္ ဦးရွင္ႀကီးကလည္းရွိေသးတယ္  .. .. အဲဒီလို ခံစားခဲ့မိဖူးသည္။

ထို႔ေနာက္ “မိန္းမလွကၽြန္း” ဆို ပိုၿပီးထိေရာက္သည္။ ဟာ့(ထ္) ထိသည္ ဟုဆိုရမည္၊ မိန္းမလွကၽြန္းမွာ သိုက္ေတြရွိလို႔ မိန္းမလွေတြ ရွိသလား? စသျဖင့္ေပါ့။  အမည္ နာမကို ၾကားရၿပီးတဲ့ေနာက္ ခံစားရတဲ့ ငယ္စဥ္က ခံစားခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ မိန္းမလွကၽြန္းဆိုေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ရသလိုလို၊ သိုက္နန္းဆန္သလို စသည္ျဖင့္ပါပဲ – ဒါကေတာ့ ငယ္စဥ္ကေပါ့ေလ။

ေနာက္ “ေျမာက္တစ္ရာဘုရား” တဲ့ . . . ဟာ “ေျမာက္တစ္ရာဘုရား” ဇာတ္လမ္းကေတာ့ – “ေျမာက္တစ္ရာဘုရား” သို႔ေသာ္အခုေတာ့ ကိုးဆယ့္ကိုးေကာင္ပဲ ရွိေတာ့သည္၊ တစ္ေကာင္မွာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အစြမ္းသတၱိထူးရွိသည့္ အရာကို ဝါးၿမိဳမိသျဖင့္ ထြက္ရပ္ေပါက္ကာ ေတာထဲ ဝင္သြားသည္ဟု ဇာတ္လမ္းၾကားရျပန္သည္။ ထိုအခါ စာေရးသူသည္ ဟာ့(ထ္) မထိဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္၊ တစ္ခိ်န္ကျဖစ္ပါသည္။ “ေျမာက္တစ္ရာဘုရား” အေၾကာင္းေတာ့မူ ေနာင္ေသာအခါမွ စာေရးျဖစ္ခ်င္ ေရးပါမည္။ ယခုေတာ့ ပုဂံၿမိဳ႕က စိမ္းညက္ညီမ ဘုရား၌ တရားအားထုတ္ခဲ့ရပံုႏွင့္ ခံစားခ်က္ အသိပညာမ်ားကို တင္ျပရန္ျဖစ္ပါသည္။

စာေရးသူသည္ စိမ္းညက္ညီမ ဆိုသျဖင့္ ငယ္စဥ္က ခံစားခဲ့ရဖူး သကဲ့သို႔ နီးနီး ခံစားရသကဲ့သို႔ ျဖစ္လာသည္။ ဘုရားနာမည္က “စိမ္းညက္ညီမ” တဲ့ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု စိတ္ကူးမိသည္မွာ အမွန္အကန္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပုဂံၿမိဳ႕ရွိ တရားအားထုတ္စရာ ဘုရားမ်ားထဲတြင္ စိမ္းညက္ညီမကို တေန႔အားထုတ္မည္ဟု စိတ္ကူးရခဲ့မိသည္။ ယခုအခါ တရားအားထုတ္ျဖစ္သည္။ တရားအားထုတ္၍ ေကာင္းပါသည္။

စာေရးသူတို႔ ေရာက္ေသာအခ်ိန္မွာ ည (၁၂) နာရီကေက်ာ္ ရွိေသာ္လည္း မီးလင္းေနသည္ ျဖစ္၍ ဘုရား၏ တန္ခိုးကို အံ့ၾသမိသည္။ ဘုရားတိုင္း မီးလင္းၾကသည္ မဟုတ္ပါ။ တစ္ညလံုး မီးပူေဇာ္ထားပံုရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေရးသူတို႕သည္ လင္းလင္းရွင္းရွင္းႏွင့္ တရားအားထုတ္ခြင့္ ရခဲ့ပါသည္။ တရားအားထုတ္ ေသာအခါ  ေမတၱာပို႔ပါသည္၊ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး ခႏၶာငါးပါးကို ျမတ္စြာဘုရားအား လွဴပါသည္၊  ဆရာျမတ္ႀကီး ကိုလည္း ဦးထိပ္ထားပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ေပၚသမွ်မ်ားကို ႐ႈပါသည္၊ ႐ႈသည္ဆို၍ ခ်က္ျခင္းရွင္းသြားသည္ဟု ေျပာ၍ေတာ့မရပါ၊ ႐ႈ၍မိသည္ဟူ၍သာ ေျပာႏိုင္ပါသည္။ ညအခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေပလားဟု အနည္းငယ္ စဥ္းစားမိပါသည္။

ေနာက္ဆံုး စိတ္ကူးရွိမိသည္မွာ အေတာ္အသင့္ သမာဓိႏွင့္ ပုဂံၿမိဳ႕ေပၚရွိ ဘုရားမ်ားကို ညအခါ တရားအားထုတ္လွ်င္ သတိထားသင့္ေပလိိမ့္မည္ဟု မိမိအေနႏွင့္ သေဘာရသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သီလ သမာဓိ ပညာ မျပည့္စံုလွ်င္ ညအခ်ိန္က် တစ္စံုတစ္ရာ အေတြးမ်ား ဝင္ႏိုင္သည္ဟု ယူဆအပ္ေပလိမ့္မည္၊ စာေရးသူမွာမူ မိမိေတြ႕ရာ မိမိ႐ႈတတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္၍ ထူးလွဆန္းလွသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဘုရားတရားကို ၾကည္ညိဳသျဖင့္ အားထုတ္သည္၊ ဆရာျမတ္ႀကီးကို ၾကည္ညိဳသျဖင့္ တရားအားထုတ္သည္၊ ကိေလသာ ေလွ်ာ့နည္း ကုန္ခန္းဖို႔အတြက္ တရားအားထုတ္သည္ ဟူေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖင့္ တရားအားထုတ္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ မိမိသိရသေလာက္ ခန္႔မွန္းမိသည္မွာ ပုဂံၿမိဳ႕ေပၚရွိ ဘုရားတခ်ိဳ႕သည္ သိုက္နန္းမ်ား ရွိမည္ဆိုက ရွိႏိုင္သည္ဟု မိမိအေနႏွင့္ေတာ့ သေဘာရသည္။ သမိုင္းအစဥ္အဆက္ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္းျဖစ္ေစ ေစာင့္ေရွာက္ၾက ထိန္းသိမ္းၾက မြမ္းမံၾကႏွင့္ ဘုရားႏွင့္ပတ္သက္၍ သက္ဆိုင္ရာ သိုက္သမိုင္းမ်ား ရွိႏိုင္သည္ဟု ယူဆပါသည္။ သို႔ေသာ္ စာေရးသူသည္ တရားကိုသာ ဂ႐ုတစိုက္ ႐ႈလိုက္မိသည္။ အမ်ားအတြက္ေတာ့ သတိထားသင့္ေၾကာင္း မိမိသတိရမိသည္။ ဤအခ်က္မွာ သတင္းေပးျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္။ သတၱိေကာင္းေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ တရားထိုင္ႏိုင္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ အထိုက္အေလ်ာက္ စီစဥ္မႈရွိလွ်င္ေတာ့ ပို၍ သင့္ေတာ္လိမ့္မည္ဟု သေဘာရေၾကာင္း တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အရံေလာေကာ ပရေလာေကာ ဆိုတာ အဆိုအဆုံးအမမ်ား ရွိထားသည္ မဟုတ္ပါေလာ .. .. ထို႔ေၾကာင့္ သတိဝီရိယႏွင့္ က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္ အလုပ္လုပ္ရသည္သာျဖစ္ေၾကာင္း တရား႐ႈဖူးသူတိုင္း သိၾကၿပီးျဖစ္ပါမည္။ မိမိသည္ တရားကို ဆက္၍႐ႈသည္၊ ဟဒယမွာ ႐ႈရသည္မွာ ထူးျခားသလိုလိုေတာ့ ျဖစ္သည္၊ သို႔ေသာ္ မိမိသည္ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန အနိစၥလကၡဏာတင္ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားကို ဦးထိပ္ထား၍၊ ဆရာျမတ္ႀကီးကို ဦးထိပ္ထား၍ တရားႀကိဳးစားျခင္းျဖစ္သည္။ ဇြဲႏွင့္ႀကိဳးစားေသာအခါ ေအာင္ျမင္မႈသည္ ရရွိသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ျဖတ္သန္းရသည့္ခရီးမွာ အနည္းႏွင့္အမ်ားဆိုသလို ေပးဆပ္သည္မ်ား၊ စြန္႔လႊတ္သည္မ်ား၊ ႀကံ့ခိုင္သည္မ်ား၊ ဇြဲရွိသည္မ်ား၊ ဘုရားအေပၚ ယံုၾကည္ခ်က္ သတၱိမ်ား၊ စိတ္ဆံုးျဖတ္မႈမ်ားေတာ့ လိုအပ္ေပလိမ့္မည္။

မိမိသည္ အမွ်အတန္း ေပးေဝခဲ့ပါသည္။ ထူးျခားသည္မွာ ဤဌာနသို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ အားထုတ္လိုရန္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ လာဦးမည္ဟု စိတ္ကူးခဲ့သည္။ မည္သည့္ ဘုရားမွာမွ ဤသို႔အသိ မသိခဲ့၊ ဤသို႔အသိ မေပၚခဲ့ ဤဘုရား၌ေတာ့မူ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ အားထုတ္ရန္ က်န္ေသးသည္ဟူသကဲ့သို႔ သတိထားမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေရးသူသည္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္လာ၍ အားထုတ္ျဖစ္မည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ပုဂံၿမိဳ႕ရွိ ဘုရားတိုင္းလိုလို မိမိတရားအားထုတ္ခြင့္ ရေတာ့မည္ျဖစ္ရာ လြန္စြာမွ ဝမ္းသာသည္၊ ဤကား မိမိကိုယ္တိုင္ ပုဂံၿမိဳ၌ ေနထိုင္ျဖစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဤအခြင့္အေရးကို ရသည္ဟု ယူဆပါ အားလံုးကို အမွ်အတန္း ေပးေဝလိုက္ပါသည္ .. ..

 ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ -

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

စိုးမင္းႀကီးဘုရားသည္ ပုဂံၿမိဳ႕သစ္ႏွင့္ ၿမဳိ႕ေဟာင္း လမ္းေပၚတြင္ ရွိသည္။ လမ္း၏ အေနာက္ဖက္ ဧရာ၀တီျမစ္ ဖက္၌ ရွိသည္။ ကုန္းဂမူေလး ျဖစ္၍ ေလတစ္ျဖဴးျဖဴး တိုက္သည္။ စိုးမင္းႀကီးဘုရားႏွင့္ စိုးမင္းႀကီးေက်ာင္း တြဲလွ်က္ရွိရာ စိုးမင္းႀကီးေက်ာင္းသည္ တရားထိုင္၍ ေကာင္းသည္ဟု ယူဆကာ စိုးမင္းႀကီးေက်ာင္း၌ တရားထိုင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဟဒယစိုက္လိုက္သည္၊ ေပၚစိတ္ကေလးမ်ားအား အနိစၥလကၡဏာ တင္လိုက္သည္။ ေအာ္…ရဟန္းသံဃာမ်ား ပင္လွ်င္ ဤအက်င့္ က်င့္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ရာ မိမိလူသားတစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ က်င့္သည္မွာ ေကာင္းသည္ဟု ခံစားနားလည္မိသည္။ စိတ္မ်ားသည္ ေနာက္ပိုင္း၌ ပ်က္သြားေသာ အခါ အလဟသ ျဖစ္သည္၊ အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္သည္၊ ၄င္းကို ဆင္ျခင္မိသည္။

ဤဆင္ျခင္ခ်က္သည္ အၿမဲတမ္းေတာ့ ရရန္ လြယ္ကူလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ တရားထိုင္ေသာ အခါေတာ့ ရပါသည္။ ေပၚစိတ္မ်ားသည္ အႏွစ္သာရ ကင္းမဲ့လွ်က္ အခ်ည္းႏွီး အလဟသ ျဖစ္ေၾကာင္းကို နားလည္ သေဘာေပါက္ သြားသည္။

တရား တရား ႐ႈပါမ်ား တရားထဲက ဓမၼရ၍ ဇာဂ အလြန္ျဖဴသည္ဟု ဆိုရမည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ တရား အားထုတ္ျခင္း၌ ႏွစ္သက္စရာ ေကာင္းေၾကာင္းကို သိလာသည္။ ႏွစ္သက္သည္ ဆိုသည္မွာ ေလာကီ၊ ေရႊ၊ ေငြ၊ ဂုဏ္၊ ပကာသန၊ ထင္ေပၚေၾကာ္ေဇာ ျခင္းကို ႏွစ္သက္ျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ေခ်။ တရားေတာ္၏ အႏွစ္သာရအား ႏွစ္သက္သည္ ျဖစ္၍ ေကာင္းမြန္သည္။

ဒါနထဲတြင္ တရားဒါနသည္ အေကာင္းဆံုး၊ အရသာထဲတြင္ တရား အရသာသည္ အေကာင္းဆံုး၊ ေမႊ႕ေလ်ာ္ ဖြယ္ရာ ထဲတြင္ တရားေမႊ႕ေလ်ာ္ျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုး ဟူေသာ စကားရွိရာ တရား၏ အႏွစ္သာရကို ေမႊ႕ေလ်ာ္ မိျခင္းသည္ ေကာင္းေသာ အရာပင္ ျဖစ္သည္။

အမွ်အတန္းမ်ားလည္း ေပးျဖစ္ပါသည္။ စိုးမင္းႀကီးဘုရားသည္ ကုန္းဂမူေလး၌ ျဖစ္၍ ႐ႈခင္းေကာင္း သကဲ့သို႔ ေလလည္းရသည္ ျဖစ္ရာ ပတ္၀န္းက်င္သည္ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ တင့္တယ္ ႐ႈစဖြယ္ ေကာင္းသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ် ရေပလိမ့္မည္။ ဤေနရာ ဤဌာနသည္ တရားအားထုတ္ရန္ သင့္ေတာ္ ေကာင္းမြန္ေသာ ဌာနေကာင္း ဌာနမြန္ ျဖစ္သည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ကာ အမွ်အတန္းမ်ား ေပးေ၀ခဲ့ပါသည္။ တရား ကိုေတာ့မူ ဆက္လက္ အားထုတ္ ေနျဖစ္ဦးမည္သာ ျဖစ္သည္ဟု သေဘာရသည္။

ပုဂံၿမိဳ႕ေပၚရွိ ဘုရားမ်ားတြင္ တရားအားထုတ္ရာ ယခုအခါ နာမည္ႀကီးဘုရား ေစတီပုထိုးမ်ား သာမဟုတ္ အေၾကာင္းအက်ဳိး ညီညြတ္တိုက္ဆိုင္ေသာ ေစတီပုထိုး ဘုရားမ်ား၌ တရားအားထုတ္လွ်က္ ရွိေနမိသည္။ ယင္းအေၾကာင္းကို ဆက္လက္၍ ေရးသား ေဖာ္ျပ တင္ျပပါဦးမည္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

ကိုနန္းေအာင္            ဆရာ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးခ်င္တာ ရွိတယ္ဗ်ာ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေၾကာင္းေတြက ေဟာ့(တ္)ေတာ့ပစ္ ျဖစ္ေနေတာ့ ဆရာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္းကို ေရးတာ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ရတယ္။ ဆရာ သိတာေတြ ရွိလို႔လား?

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ေၾသာ္…ရွိတာေပါ့ ကိုနန္းေအာင္ရယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ရွိလို႔ေရးတာေပါ့ ေရးတယ္ဆိုတာ ရွိလို႔ေပါ့။

ကိုနန္းေအာင္            ကဲ..အဲဒီလိုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း နားေထာင္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ဘာေတြရွိ လည္း။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ေၾသာ္…နားေထာင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုတစ္ေလာက တရားထိုင္တယ္ဗ်ာ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက လာေတြ႕တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္းေတြလည္း ေရးတယ္မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ တန္ဖိုးထား ေရးပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အေၾကာင္းအက်ဳိး ပညာဉာဏ္ဟာ မေသးဘူး၊ နက္႐ႈိင္းတယ္ ဆိုတာေရးေတာ့ သူက ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း လာေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း ေလ့လာခြင့္ ရသြားတာေပါ့။

ကိုနန္းေအာင္            ဟာ…ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္နဲ႔ စကားေျပာႏုိင္တယ္ ဆိုေတာ့ ထူးဆန္းတယ္ ဆရာရယ္၊ အဲဒီလိုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့ကို က်န္တာေတြေကာ ေျပာႏုိင္ဦးမလား။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      အဲ…ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕တာ သိတာကေတာ့ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုနန္းေအာင္ တို႔က ခ်ိန္ဆတတ္ဖို႔ လိုတယ္၊ မခ်ိန္ဆတတ္ရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။

ကိုနန္းေအာင္            ဟာ…ကၽြန္ေတာ္ မခ်ိန္ဆဘူးဗ်ာ၊ ဆရာေျပာတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဘလိုင္းယံုလိုက္ မယ္၊ ဘယ္လိုလည္း။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ကိုနန္းေအာင္ ဒီဟာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မတိုက္တြန္းခ်င္ဘူးဗ်ာ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်ိန္ဆရမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြလည္း အေၾကာင္းအက်ဳိး ဆီေလ်ာ္ ညီညြတ္မႈ ရွိမရွိ ခ်ိန္ဆတတ္ရမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီဘက္ကပဲ တိုက္တြန္း ခ်င္တယ္။

ကိုနန္းေအာင္            မဟုတ္ဘူး…ကၽြန္ေတာ္ ယံုလို႔ ေျပာတာပါ၊ ဆရာေဒါက္တာခ်စ္ငယ္ ေျပာရဲေအာင္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာပါ။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ကၽြန္ေတာ္ေျပာရဲေအာင္ အဲဒီလိုေတာ့လည္း မလႈံ႕ေဆာ္ပါနဲ႔၊ မျမဴဆြယ္နဲ႔… ကိုနန္းေအာင္က မွန္မွန္ကန္ကန္ တိတိက်က်ပဲ မဇၥ်ိမပဋိပတာ ရပ္တည္ ေစခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မ်က္ကန္း ယံုတာကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။

ကိုနန္းေအာင္            ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆရာရယ္…ဆရာ့ကို ယံုတယ္ဆိုရင္ ဆရာက ႀကိဳက္ရမွာေပါ့။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္ဘူး၊ မ်က္ကန္းယံုတဲ့ပုဂၢဳိလ္က တစ္ေန႔က်ေတာ့လည္း မ်က္ကန္း မယံုဘူး ျဖစ္တတ္တယ္။ အေၾကာင္းအက်ဳိး ဆင္ျခင္ၿပီး ယံုတဲ့ပုဂၢဳိလ္က ေနာင္က်လည္း အေၾကာင္းအက်ဳိး ဆင္ျခင္တဲ့အတြက္ သူဟာ ခိုင္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ခိုင္တဲ့ ယံုၾကည္တဲ့ ပရိတ္သတ္ကိုပဲ လိုခ်င္တယ္၊ ကိုနန္းေအာင္ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့ သေဘာထားလည္း သိလ်က္သားနဲ႔…

ကိုနန္းေအာင္            ကဲ…အဲဒီလိုဆိုလည္း ဆရာႀကိဳက္တဲ့ အတုိင္းပါပဲေလ ကၽြန္ေတာ္က အားေပးခ်င္လို႔ ဆႏၵေစာတာ မွားတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့…ကဲ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစဥ္းစားစားပဲ ယံုမယ္၊ ဆရာ ေျပာစရာရွိေျပာပါ။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ကၽြန္ေတာ္ သိရသေလာက္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက (Complete and Compact) ျဖစ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ သေေဘာက သိပ္သိပ္သည္းသည္း၊ သိုသိုသိပ္သိပ္၊ ျပည့္ျပည့္စံုစံု၊ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ သေဘာရွိတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ အာ႐ုံရတယ္ဗ်ာ။ ဒါကေတာ့ အမွန္အကန္ပဲ၊ ေနာက္ သူ႕ရဲ႕ သေဘာထားကေတာ့ သူ႕ေနရာမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ဟာ သိပ္ညံ့တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတာ့ ျဖစ္ေစခ်င္ဟန္ မတူဘူး၊ အဲဒီလို ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရတယ္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ တင္ျပတာပါ။

ကိုနန္းေအာင္            ႀကိဳက္ၿပီဗ်ာ ဆရာ၊ ဆရာေဒါက္တာခ်စ္ငယ္ သိတာေတြ တင္ျပ၊ ကၽြန္ေတာ္ ႏႈိင္းႏႈိင္း ခ်ိန္ခိ်န္ စဥ္းစားမယ္။ ဆရာကေတာ့ တရားအားထုတ္တာလည္း ႏွစ္ေပါင္း (၄၀) ေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ အၾကားအျမင္ ပါရမီရွင္သေဘာ ျဖစ္ေနၿပီပဲ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားပါ့မယ္။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ ေလးေလးနက္နက္သာ စဥ္းစား၊ ကၽြန္ေတာ့ အေၾကာင္းေတာ့ ခင္ဗ်ားလည္း သိသားပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ျမင္မွ ကၽြန္တာ္ေျပာတာ၊ ကၽြန္ေတာ္ သိမွ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ၊ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အသိ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကို ျပန္စစ္တမ္း ထုတ္ဖို႔အတြက္ ကိုနန္းေအာင္တို႔မွာ အၿမဲတမ္း အခြင့္အေရးရွိတယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ၿပီးသားပါ။

ကိုနန္းေအာင္            ဒါနဲ႔ ဆရာ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းတစ္ခုေလာက္ ေမးပါရေစ – ဆရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္ေတြ႕ဖို႔ ရွိေသးလားလို႔ ? သိခ်င္ပါတယ္။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ဒါေတာ့ ကိုနန္းေအာင္ရယ္ အေၾကာင္းအက်ိဳး ညီညႊတ္တိုက္ဆိုင္တဲ့အခါ ေတြ႕ႏိုင္ၾကတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ေတြ႕ခ်င္တဲ့အခါလည္းရွိတယ္၊ သူကေတြ႕ခ်င္တဲ့ အခါလည္းရွိတယ္ဆိုရင္ သူကေတြ႕ခ်င္တဲ့အခါ ပုိၿပီးလြယ္ကူတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာရမွာေပါ့။ ေနာက္ထပ္ မေတြ႕ေတာ့ဘူးလို႔လည္း မေျပာႏိုင္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္က ေတြ႕ခ်င္တဲ့အခါလည္း ႀကိဳးစားၾကည့္ရင္ မျဖစ္ႏိုင္စရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အေျခအေနက အဲဒီလိုပါပဲ။

ကိုနန္္းေအာင္            ဒါနဲ႔ဆရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သူ႕အတၳဳပၸတၱိကို ႐ိုက္မယ့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေရြးတဲ့ ေနရာမွာ သူ႕သေဘာထားကိုဆရာ ေလ့လာမေပးႏိုင္ဘူးလား?

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ကၽြန္ေတာ္ သိရသေလာက္ေတာ့ – သိတယ္မဟုတ္လား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တိုင္က လူေတာ္ေလ အာဇာနည္ဆိုေတာ့ သူ႔ေနရာကို ခပ္ညံ့ညံ့သ႐ုပ္ေဆာင္ မင္းသားလုပ္တာေတာ့ သူဘယ္ႏွစ္ၿခိဳက္ပါ့မလဲဗ်ာ – ဒါေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႔ဆက္ဆံရတဲ့ အတိုင္းအတာမွာေတာ့ သူအဲဒီ သေဘာထားမ်ိဳးေတာ့ ရွိပံုရတယ္။ ဥပမာ – တိုင္းျပည္အတြက္ နာမည္ေကာင္းရွိတာတို႔၊ ခပ္ညံ့ညံ့ ပုဂၢိဳလ္မဟုတ္တာတို႔ေပါ့ေနာ္ – အဲဒါမ်ိဳးေတာ့ သူလည္းဆႏၵရွိမွာေပါ့။

ကိုနန္္းေအာင္            ေကာင္းၿပီဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာေျပာတာေတြကို အေလးအနက္ စဥ္းစားပါဦးမယ္၊ မေတာ္တဆမ်ား ဆရာ အေၾကာင္းအက်ိဳး ညီညႊတ္လို႔ ေတြ႕ၾကတယ္ ဆိုရင္လည္း သတင္းအသစ္ေလးေတြ ဘာေတြေတာ့  ကၽြန္ေတာ္ရခ်င္ပါတယ္။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      အေၾကာင္းအက်ိဳး ညီညႊတ္တိုက္ဆိုင္ရင္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တာမွ မဟုတ္ဘဲ ကိုနန္းေအာင္ရယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ္သန္ရာမွ ဤေလာကကိုအလွဆင္တယ္ ဆိုသလို ကိုယ္သိတာ၊ ကိုယ္တတ္တာနဲ႔ ျမင္တာေတြ႕တာေလးေတြကို ​ကၽြန္ေတာ္တင္ျပတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွလည္း ဒီထက္ပိုၿပီး ကိုနန္းေအာင္တို႔ဆီက ေမွ်ာ္ကိုးထားတာ မရွိပါဘူး၊ တင္ျပတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေတြဟာ အေၾကာင္းအက်ိဳး ညီညႊတ္ ျပည့္စံုလိမ့္မယ္လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ခံယူထားပါတယ္။

ကိုနန္းေအာင္            ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့္ ဘက္ကေတာ့ ဆရာနဲ႔ေနာက္ထပ္ အေရးႀကီးတဲ့စကားေတြ ေျပာခြင့္ႀကံဳလိမ့္ဦးမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္ဆရာ -

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ဟုတ္ကဲ့ – ေကာင္းပါတယ္၊ ဟုတ္မွန္ၿပီး အက်ိဳးရွိရာ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ ေျပာျဖစ္ၾကရင္ သာဓုေခၚစရာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့ ကိုနန္းေအာင္ -

ကိုနန္းေအာင္            ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ ဒါပဲေနာ္ – ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္      ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ .. .. ..

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

အၾကားအျမင္ ႏွစ္မ်ဳးိရွိေၾကာင္း တင္ျပလိုပါသည္။ ပထမ အၾကားအျမင္မွာ စိတ္မ်ားသည္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ေလွ်ာ့သျဖင့္ ၾကည္လင္ေသာအခါ ျမင္ေသာ အျမင္တစ္မ်ဳိး၊ ထို႔ေနာက္ ထိုစိတ္ကို တရားႏွင့္ ႐ႈေသာအခါ ႐ႈေသာ အသိဉာဏ္၌ ျမင္ေသာ အျမင္တစ္မ်ဳိးဟူ၍ ႏွစ္မ်ဳိးရွိပါသည္။ ပထမတစ္မ်ဳိးမွာ စိတ္မခ်ရပါ၊ ဒုတိယ အမ်ဳိးမွာမူ စိတ္ခ်ရႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဒုတိယအမ်ဳိးကိုသည္ပင္လွ်င္ သတိထားရပါ သည္။

အၾကားအျမင္ဟူသမွ် သတိထားရသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကိုယ္ျမင္သည္မွာေတာ့ အမွန္အကန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္ျမင္ေသာ အရာသည္ အမွန္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ေပလိမ့္မည္။ အဓိပၸာယ္မွာ ကိုယ္ကေတာ့ မလိမ္မညာ ျမင္သည္ကို ျမင္သည္အတိုင္း ေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အျမင္ခံ အရာ၀တၳဳမ်ားသည္ လွည့္စားလိုေသာ သေဘာျဖင့္ ပုန္းကြယ္၍ ပရိယာယ္ျဖင့္ အမွားမွား အယြင္းယြင္းမ်ားကို ျပသည္ရွိေသာ္ ျမင္သည္ မွန္ေသာ္လည္း အမွန္ျမင္သည္ မဟုတ္ဟု သံုးသပ္ႏုိင္ပါသည္။

ဤကိစၥအေရးႀကီးပါသည္၊ စာေရးသူတို႔သည္ အေတြ႕အႀကံဳ ေျမာက္မ်ားစြာရွိ၍သာ အၾကားအျမင္ အေၾကာင္း ေျပာေဟာႏုိင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ စာေရးသူ ကိုယ္တိုင္မူ အထူးသတိထား ပါသည္။ စာေရးသူသည္ တစ္ခ်ိန္ကလည္း တရားကိုသာ ဦးစားေပးခဲ့ရာ အၾကားအျမင္လိုင္းကို မလိုက္ေခ်။ သို႔ေသာ္ မလႊဲမေရွာင္သာ ျမင္ေသာ ျမင္ကြင္းမ်ား ရွိပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အျမင္အၾကားကို ဗဟုသုတ ေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အျမင္အၾကားသည္ တရားေတာ့ မဟုတ္ဟု ေျပာလွ်င္ရပါသည္။ တရားသည္ တရားျဖစ္သည္၊ ျမင္ျခင္းသည္ ျမင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ျမင္ျခင္းသည္ သမာဓိေကာင္းလွ်င္ ျမင္တတ္သည္၊ တရားသည္ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္ပညာ ေကာင္းမွသာ တရားရွင္ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအရာ၌ ခြဲျခားအပ္ေလသည္၊ ျမင္ေသာပုဂၢဳိလ္သည္ တရားရွင္ မျဖစ္ပါ။ တရားရွင္တို႔သည္မူ ျမင္ခ်င္လွ်င္ ျမင္သည္၊ မျမင္ခ်င္လွ်င္ မျမင္ပါ။ တရားရွင္ တိုင္းလည္း မျမင္ပါ၊ ျမင္တိုင္းလည္း တရားရွင္ မျဖစ္ပါ။

သို႔ေသာ္ တရားရွင္ျမင္ေသာ အခါမူ အနည္းႏွင့္အမ်ား ဆိုသကဲ့သို႔ စိတ္ခ်ရတတ္ပါသည္။ တရားရွင္ မဟုတ္ေသးသူတို႔ ျမင္သည္မွာ စိတ္မခ်အပ္ပါ။ ဆရာသမား ထိန္းသိမ္းေစာက္ေရွာက္ ေပးမွသာ ေတာ္ကာက်ႏုိင္ ပါသည္။ ဤကား စာေရးသူတို႔၏ တရားအေတြ႕အႀကံဳႏွင့္ အၾကားအျမင္ အေတြ႕မ်ားကို ေဖာက္သည္ခ်ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

စာေရးသူသည္ ေတာ္ေတာ္ေလး ျမင္ဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ျမင္သည္ဆိုသည္မွာ အေျပာေတာ္တာ္ ခက္ပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိမိေျပာေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားက နားေထာင္ႏုိင္ေသာ နားရွိရန္ လိုအပ္သည္ဟု ယူဆပါသည္။ အေျခခံမရွိပါက စိတ္ကူးယဥ္ေျပာ ေျပာသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ် ၾကမည္ျဖစ္သည္။

စာေရးသူသည္ ျမင္သေလာက္ ေျပာေလ့မရွိပါ၊ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ေျပာပါသည္။ ေျပာေသာအခါ၌လည္း မိမိသည္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ေျပာေလ့ရွိပါသည္။ အမွန္အကန္ ျမင္သည္ဟု ေသခ်ာမွသာလွ်င္ ေျပာပါသည္။ စိတ္အထင္ႏွင့္မူ ေျပာေလ့မရွိပါ၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ နာမည္ပ်က္ႏုိင္ပါသည္။ စိတ္အထင္မ်ားလည္း ေပၚတတ္ပါသည္၊ အေတာ္အေရးႀကီးပါသည္။

စိတ္ပညာ ေ၀ါဟာရအရ (illusion, hallucination) စသည္တို႔သည္ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျမင္ျခင္း၊ ထင္ေရာင္ထင္မွား ၾကားျခင္း၊ စိတ္အထင္ႏွင့္ ျမင္ျခင္း ၾကားျခင္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည္။ တကယ့္ အစစ္အမွန္ကို ျမင္လွ်င္ ဆိုသည္မူ လြန္စြာမွ အဖိုးတန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ရွားပါးပါသည္၊ သို႔ေသာ္ ရွိသည္ဟု ေထာက္ခံအပ္ပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဤလိုင္း၌ (Practice makes perfect.) ဆိုသကဲ့သို႔ ကၽြမ္းက်င္ရာ လိမၼာၾကသည္ျဖစ္ရာ လိမၼာေသာ ပုဂၢဳိလ္တို႔သည္ ကိုယ့္က႑ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ့ စြမ္းေဆာင္ ႏုိင္ၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။

ကိုယ္မျမင္၍ တစ္ပါးသူအား ျမင္မည္မဟုတ္ပါဟု ဇြတ္ဆံုးျဖတ္ရန္မူ က်ဥ္းေျမာင္းရာ က်ေပလိမ့္မည္။ ကိုယ္က်င့္လွ်င္ ကိုယ္ျမင္၍ ကိုယ္သန္ရာ ကိုယ္လုပ္ၾကေသာ သေဘာသဘာ၀ ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမင္ႏိုင္ ပါသည္ သို႔ေသာ္ အျမင္ကို သတိထားပါဟု တင္ျပလိုပါသည္။

မိမိသည္ အျမင္အမ်ားႀကီးရွိရာ တင္ျပႏုိင္ေသာ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားကိုမူ အခါအားေလွ်ာ္စြာ တင္ျပေနပါ သည္။ အခါအားေလ်ာ္စြာဟု ဆိုရာ၌ အေၾကာင္းအက်ဳိး တိုက္ဆိုင္မွသာ ေျပာလိုျခင္းျဖစ္သည္။ မတိုက္ဆိုင္ လွ်င္မူ သက္သက္ မေျပာလိုၿပီ၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အျမင္အၾကားသည္ တရား မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမနမာႏိုင္ငံ

Share this post

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္မ်ား အခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ျပပါမည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အလုပ္တစ္ခုကို လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိသည္။ အဓိကအားျဖင့္ တစ္စစီ ဖြာဆလံက်ဲ မဟုတ္ေခ်။ အလုပ္တစ္ခုကို စနစ္က်သည္၊ ပိစီးသည္၊ ေသသပ္သည္၊ သိပ္သည္းသည္၊ သိုသိပ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ေက်းဇူးသိတတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူးျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းအက်ိဳးကို နက္႐ိႈင္းစြာ ေျမာ္ျမင္ ဆင္ျခင္တတ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ရဲရင့္သည္၊ တိက်သည္၊ တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးကို ခ်စ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေနရာ၌ သ႐ုပ္ေဆာင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ တာဝန္ႀကီးေပလိမ့္မည္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို မီလိမ့္မည္ဟုေတာ့ စာေရးသူတို႔ မေမွ်ာ္လင့္ေခ်။ နီးစပ္လွ်င္ပင္ ေျဖသိမ့္ႏိုင္လိမ့္မည္ ဟုသာ ယူဆထားသည္။ သာလြန္ရန္မွာမူ မျဖစ္ႏိုင္ဟုပင္ သေဘာရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ လြန္စြာေတာ္ေသာ လူေတာ္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ အရည္အခ်င္းျပည့္ဝသည္၊ သူရသတၱိရွိသည္၊ အဓိကအားျဖင့္ သိုသိပ္က်စ္လစ္၍ စည္းစနစ္ရွိကာ ဖြာဆလံက်ဲ မဟုတ္မူ၍ တစ္စံုတစ္ခုကို လံုးမိေအာင္လုပ္ႏိုင္သည္၊ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္သည္၊ ေနာက္ဆုံး ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ႏိုင္သည္။ ဤကား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အရည္အခ်င္း အခ်ိဳ႕ပင္ျဖစ္သည္။

ဤအရည္အခ်င္းမ်ားကို စိတ္ကူးယဥ္၍ ေဖာ္ျပျခင္း မဟုတ္ေပ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားအေပၚ စနစ္တက် ေကာက္ခ်က္ခ်ျခင္း ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္မူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သိုသိုသိပ္သိပ္ စနစ္တက် က်စ္က်စ္လစ္လစ္ လုပ္တတ္ေသာ အရည္အခ်င္းမွာ ထူးျခားေျပာင္ေျမာက္သည္။ အေတာ္ရွားပါးေသာ ထူးျခား ေျပာင္ေျမာက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။ ခ်ီးက်ဴးအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း သ႐ုပ္ေဖာ္ရာ၌ တစ္စစီ ဖြာဆလံက်ဲ ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္လွ်င္ေတာ့မူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ စ႐ုိက္ႏွင့္ တစ္ျခားစီ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ လြန္စြာ သိုသပ္၍ က်စ္လစ္ကာ စုစည္းတတ္ေသာ အရည္အခ်င္းကိုမူ ေလးစားအပ္ေလသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အတၳဳပၸတၱိကို ႐ိုက္ရန္ရွိေနေသာေၾကာင့္ မိမိသိေသာ သတင္းအခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ျပေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

စာေရးသူသည္ မၾကာခဏ အျမင္အၾကားပညာရွိႏိုင္သည္ဟု ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ဤစကား အမွန္ပင္ျဖစ္သည္၊ စာေရးသူကိုယ္တိုင္ ျမင္ဖူးၾကားဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ဤအေရးမ်ားကို အထူးအေလးေပး၍ တင္ျပေလ့မရွိပါ။ တရားဓမၼ သဘာဝကိုသာ တင္ျပေလ့ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခါ ကိုယ္ေလ့လာရာ ကိုယ္ကၽြမ္းသည္ကို ပရိသတ္က လက္ခံစျပဳလာသည္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလ့လာခဲ့ေသာ အတတ္ပညာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ားကို တိုက္ဆိုင္ေသာအခါ ေျပာလိုေသာသေဘာ ေပၚလာသည္။ အထူးသျဖင့္ အျမင္အၾကား ကိစၥျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကဲ့သို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ႈေနေသာ  ေယာဂီမ်ားအဖို႔ ျမင္ႏိုင္ၾကားႏိုင္သည္ ဆိုသည္မွာ ထူးဆန္းလွသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ အမွန္အကန္ျဖစ္ဖို႔ေတာ့ အေရးႀကီးသည္ဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။ စာေရးသူသည္ ျမင္ခဲ့ဖူးသည္။ ဤကိစၥကို ဗဟုသုတအျဖစ္ ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္ (လက္ခံသည္၊ လက္မခံသည္ကိုေတာ့မူ မိမိအေနႏွင့္ မည္သည့္အရာမွ မေမွ်ာ္လင့္ပါ)။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းခ်က္တစ္ခု ရွိသည္ျဖစ္၍ တင္ျပျခင္းျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ျမင္ခဲ့သည္မွာ ၾကာပါၿပီ။ ယင္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ဆံုးၿပီး ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို မိမိ၏အာ႐ံု၌ ျမင္ဖူးပါသည္။ တရားအားထုတ္ေသာအခါ ေပၚပါသည္။ မိမိေပၚေသာ အျခင္းအရာမွာေတာ့ အမွန္အကန္ျဖစ္ပါသည္ (ယံုသည္ မယံုသည္ကိုေတာ့ မေျပာလိုပါ)။ မိမိေျပာလိုသည္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အေၾကာင္းအက်ိဳးကို အေျခခံ၍ ဝင္စားတတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာပီပီတစ္ဦး ျဖစ္သြားသည္ဟု မိမိအေနႏွင့္ နားလည္သည္။

ဤနားလည္ခ်က္ကို အေျခခံ၍ တင္ျပရေသာ္ ယခုအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အတၳဳပၸတၱိကို ႐ိုက္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ ဗုဒၶဘာသာတစ္ဦး အေၾကာင္းအက်ိဳး လက္ခံသူတစ္ဦးအျဖစ္ႏွင့္ ႐ိုက္ေစခ်င္သည္။ ဤကား မိမိ၏ေစတနာႏွင့္ ဆႏၵျဖစ္ပါသည္။ ပုဂၢိဳလ္ထူး တစ္ဦးကို သူ၏အေၾကာင္းအက်ိဳး ပညာအား မငဲ့ကြက္ဘဲ ႐ိုင္းစိုင္းသူ၊ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္သူဟူ၍ သမုဒ္ကာ အတၳဳပၸတၱိ၌ ဇာတ္ညႊန္းတင္ျပခဲ့ေသာ္ – မိမိသည္ လြန္စြာမွ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိေပလိမ့္မည္။ ၄င္းအျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အတၳဳပၸတၱိကို ႐ိုက္သူမ်ားအေနႏွင့္လည္း တာဝန္မကင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိျမင္ေသာဘက္မွ တင္ျပပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္ျဖစ္သည္၊ အက်င့္တရားရွိ၍ အေၾကာင္းအက်ိဳးကို ေျမာ္ျမင္ ဆင္ျခင္တံုတရားႏွင့္ ျပည့္စံုသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ေလးေလးစားစား႐ိုက္ရန္ မိမိကေတာ့ တိုက္တြန္းသည္၊ အႀကံဉာဏ္ျပဳသည္၊ လက္မခံေသာေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ထူးျခားေသာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနခဲ့သည္ ရွိေသာ္ တစ္စံုတစ္ခု ထိခိုက္လွ်င္ေတာ့မူ မိမိအေနႏွင့္ ဘာမွမေျပာလိုေပ၊ မိမိအျမင္မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ လူေတာ္လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္၍ ဗုဒၶဘာသာ ပီပီသသ ပုဂၢိဳလ္ထူးျဖစ္သည္။ ဤအခ်က္ကို အထူးအေလးအနက္ စဥ္းစားေစခ်င္ပါသည္။ မစဥ္းစားဘူးဆိုကလည္း မိမိဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါ၊ သို႔ေသာ္ မွားယြင္းေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ လုပ္မိေသာအခါ ျဖစ္လာလတၱံေသာ ရလာဒ္မ်ားကိုမူ လုပ္ေဆာင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ခံစားရလိမ့္မည္ ဟုေတာ့ ႀကိဳတင္၍ တြက္ခ်က္မိသည္။

ဤအခ်က္ကို စိတ္ရင္းေကာင္းႏွင့္ ေျပာဆိုျခင္းလည္းျဖစ္သည္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ေတြ႕ဖူးေသာပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးအေနႏွင့္ အာ႐ံုထဲတြင္ အေၾကာင္းအက်ိဳး ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္တံုတရားရွိသူ အျဖစ္ႏွင့္ ေတြ႕ဖူးသည္ျဖစ္ရာ ယင္းေတြ႕ဖူးခ်က္ကို၊ အေလးအနက္ထားကာ၊ တာဝန္သိစြာ၊ သစၥာရွိစြာႏွင့္ ထုတ္ေဖာ္ဖြင့္အံ ေျပာလိုက္ပါသည္။

ထိုထက္ပို၍ စိတ္ဝင္စားသည္ဆိုက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစ စကားေျပာဖူးသည္ ရွိပါသည္ – ယခုေတာ့ စာေရးသူသည္ ဤအခ်က္အလက္မ်ားကိုေတာ့ တင္ျပလိုျခင္း အခုမရွိေသးပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လက္ခံသူက မရွိသေလာက္ ရွားေပလိမ့္မည္၊ နားလည္သူက ေတာ္ေတာ္ရွိလိမ့္မည္၊ ဆန္႔က်င့္ဘက္ တိုက္သူမ်ားက လြန္စြာမွမ်ားျပားေပလိမ့္မည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ အထူးတလည္ မေျပာလိုပါ။ စာေရးသူကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ပဏာယူလိုေသာ သေဘာမရွိပါ။ ကိုယ္သိထားေသာ သတင္းကို တင္ျပရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္မိမိသည္ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕၊ ကိုယ္တိုင္သိ၊ ကိုယ္တိုင္ဆက္ဆံ ဖူးေသာေၾကာင့္ ရဲရဲရင့္ရင့္ႏွင့္ ကိုယ့္အသိကိုတင္ျပပါသည္။

မယံုေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ မယံုၾကည္ပိုင္ခြင့္ ရွိသလို၊ ယံုေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း ယံုၾကည္ပိုင္ခြင့္ ရွိသည္။ စာေရးသူအေနႏွင့္လည္း လက္မခံေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားအား လက္မခံခြင့္ ေပးထားသည့္နည္းတူ မိမိကိုယ္တိုင္ လက္ခံေသာ သေဘာရွိျခင္းကို လက္ခံေသာသေဘာရွိျခင္းအျဖစ္ႏွင့္ လက္ခံကာ ဤသတင္းကို ေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း .. .. .

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမနမာႏိုင္ငံ

Share this post

အေၾကာင္းကံ တစ္ေျပးညီျဖစ္လွ်င္ အက်ဳိးတရားလည္း တစ္ေျပးညီျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းကံ အနိမ့္အျမင့္ရွိလွ်င္ အက်ဳိးေပးတရားလည္း အနိမ့္အျမင့္ ရွိေပလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းကံတရား အနိမ့္အျမင့္ ရွိၾကေသာ္လည္း အက်ဳိးေပး၌ တစ္ေျပးညီျဖစ္ရမည္ ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ မွားယြင္းေလသည္။ အားလံုးသည္ တစ္ေျပးညီျဖစ္ရမည္ ဟူေသာ အယူသည္ အယူမွား ျဖစ္ေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အေၾကာင္းအက်ဳိးပညာကို ဆန္႔က်င္ဘက္ တိုက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဤေလာက၌ အေၾကာင္းအက်ဳိး တရားသည္သာလွ်င္ လႊမ္းမိုးအုပ္ခ်ဳပ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္းေၾကာင္းျပဳမွ ေကာင္းက်ဳိးျဖစ္မည္၊ ဆိုးေၾကာင္း ျပဳလွ်င္ ဆိုးက်ဳိးျဖစ္မည္။ ဆိုးေၾကာင္းျပဳ၍ ေကာင္းက်ဳိး ခံစားခ်င္ပါသည္ ဆိုသည္မွာ မျဖစ္ႏုိင္ေခ်။ ထို႔အတူ တစ္ေျပးညီ အေၾကာင္းခံတရား မရွိမူ၍ အနိမ့္အျမင့္ အေၾကာင္းခံတရား ရွိေသာအခါ အနိမ့္အျမင့္ အက်ဳိးေပးရမည္မွာ ေသခ်ာေလသည္။ ဤအခ်က္ကို ေကာင္းစြာ ခံယူရေပလိမ့္မည္။

အေၾကာင္းမတူလွ်င္ အက်ဳိးမတူႏုိင္ေခ်။ အေၾကာင္းမတူေသာ္လည္း အက်ဳိးတူခ်င္ပါသည္ ဟူ၍ ေမွ်ာ္လင့္ေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ ေၾကာင္းက်ဳိးညီညြတ္မႈမွ ေသြဖီသည္ျဖစ္၍ ဆိုးက်ဳိးလုပ္ပါလွ်က္နွင့္ ေကာင္းက်ဳိးခံစားခ်င္သည္ ဟူေသာ ဆႏၵသည္ ၀ိဘ၀တဏွာႏွင့္ ယွဥ္ေပလိမ့္မည္၊ ဥေစၥဒဒိဌိ ႏွင့္ ယွဥ္ေပ လိမ့္မည္။ မွားယြင္းေသာ အယူအဆပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာ ရလိုလွ်င္ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာ ရေၾကာင္း ေကာင္းေၾကာင္းမ်ား ျပဳရန္ လိုအပ္သည္ဟု ယူဆရပါသည္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

တိဟိတ္မ်ားသည္ မဂ္ရႏိုင္သည္ဟု အဆိုအဆုံးမ ရွိသည္၊ ဒိြဟိတ္မ်ားသည္ မဂ္မရတတ္ေခ်။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အခုဆီထမင္း အခုစာကေလးေၾကာ္ လုပ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ဒိြဟိတ္ မ်ားသည္ မဂ္မရေခ်။ လက္ဖ၀ါးမ်ားလို ေမွာက္တတ္ လွန္တတ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ တိဟိတ္မ်ားသည္ ေဇာက္ခ်၍ ျပတ္ျပတ္သားသား ခံယူခ်က္ ရွိၾကသည္။

N.L.D သမားမ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ တိဟိတ္ေလသံေပါက္သည္။ သူတို႔သည္ တရားအားထုတ္လွ်င္  အရိယာ ျဖစ္ခ်င္က ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔သည္ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား ျဖစ္၍ အထူးမေျပာလိုပါ။ ဘာသာေရးသမား စိတ္ဓာတ္ ရွိလွ်င္ေတာ့မူ တိဟိတ္သည္ မဂ္ရႏုိင္သည္။ ႏုိင္ငံေရးသမား လုပ္ေသာ္လည္း တရားလုပ္သူမ်ား ရွိႏုိင္သည္။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ ျပတ္ျပတ္သားသား ခိုင္ခိုင္မာမာ လုပ္လွ်င္၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္မာလွ်င္ မဂ္ရႏုိင္သည္ဟု အဆိုအဆံုးမ ရွိသည္။ ဤကား အဆိုအဆံုးမကို မွီး၍ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ တိဟိတ္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ မဂ္ရႏုိင္သည္၊ ေနာင္ဘ၀၌ တရား၀င္စား လွ်င္ မဂ္ရႏုိင္သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အေၾကာင္းအက်ဳိးကို လက္ခံသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဒိဌိမဟုတ္ ေခ်။ ဒိဌိမ်ားသည္ အေၾကာင္းအက်ဳိးကို လက္မခံ၊ ဥပမာ-ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္လွ်င္ ခ်မ္းသာ ၾကရမည္သာ ျဖစ္သည္၊ ဆင္းရဲေအာင္လုပ္လွ်င္ ဆင္းရဲၾကရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ဆင္းရဲျခင္း ခ်မ္းသာျခင္း၌ အေၾကာင္းမ်ား ရွိၾကသည္။ အေၾကာင္းခံလွ်င္ အက်ဳိးျဖစ္သည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အေၾကာင္းအက်ဳိးကို လက္ခံေသာ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္သျဖင့္ အေၾကာင္းအက်ဳိးအတိုင္း သြားသည္။ အေၾကာင္းခံတရားမ်ားကို လုပ္ေဆာင္သည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ မဂ္ရႏုိင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္းကို ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္လွ်င္၊ အတၳဳပတၱိ႐ုိက္လွ်င္ ကြန္ျမဴနစ္ ပံုစံျဖင့္ မ႐ုိက္သင့္ေခ်။ ဗုဒၶဘာသာ ပံုစံျဖင့္သာ ႐ုိက္သင့္သည္။ အေၾကာင္းအက်ဳိးကို ခိုင္ခိုင္မာမာယူေသာ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္သည္။

ကြန္ျမဴနစ္မ်ားသည္ အေၾကာင္းအက်ဳိးကို လႊဲဖယ္တတ္သည္။ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးသည္ တရားေဟာ စင္ျမင့္ေပၚမွေန၍ ဘုရားေတြ၌ ပန္းေတြ မ်ားလြန္းေနသည္ဟု ေဟာေျပာရာ ေနာက္ပိုင္း၌ စင္ျမင့္ေပၚက ဆင္းရသည္ဟု ၾကားဖူးသည္။ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးျဖစ္ေနေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ တင့္တယ္ သပၸာယ္မႈအား မနာလို ၀န္တို ဖ်က္စီးလိုေသာ သေဘာသည္ ကြန္ျမဴနစ္သေဘာ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ မယူအပ္ေခ်၊ သူ႔အေၾကာင္းႏွင့္ သူ႔အက်ဳိးျဖစ္သည္။ ကိုယ္ခ်မ္းသာလွ်င္ ကိုယ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ရန္သာ ရွိသည္။ ကိုယ္ဆင္းရဲလွ်င္ ဆင္းရဲျခင္းမွ လြတ္ေအာင္ လုပ္ရန္သာ ျဖစ္သည္။

အေၾကာင္းအက်ဳိးကိုမူ ဗုဒၶဘာသာတိုင္း လက္ခံသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အေၾကာင္းအက်ဳိး၀ါဒ ပညာရွင္ျဖစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို မိမိ စာတစ္ေဆာင္ ေပတစ္ဖြဲ႕ အျဖစ္ႏွင့္လည္း ေရးသားခဲ့ဖူးသည္။ လြတ္လပ္ေရးရျခင္းသည္ အက်ဳိးတရားျဖစ္ေသာ္လည္း အေၾကာင္းတရားအျဖစ္ႏွင့္ ယူ၍ မိမိတိုင္းျပည္ တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အေၾကာင္းခံၾကစို႔ဟု တိုက္တြန္း၊ ႏႈိးေဆာ္၊ လႈံု႕ေဆာ္ ေျပာေဟာခဲ့ဖူးသည္။ ယင္းအခ်က္မွာ အေၾကာင္းအက်ဳိးကို ယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

အေၾကာင္းအက်ဳိး ယံုၾကည္သူတို႔သည္ မဂ္ရႏုိင္သည္။ အခုဆီထမင္း၊ အခုစာကေလးေၾကာ္ သုိ႔ေလာ သို႔ေလာႏွင့္ အေျပာင္းအလဲ မ်ားလြန္းလွ်င္မူ ဒြိဟိတ္ျဖစ္သြားမည္၊ ဒိြဟိတ္ျဖစ္လွ်င္မူ မဂ္မရေခ်။ ဆိုခဲေစၿမဲေစ ဟူေသာ စကားမ်ားသည္ တိဟိတ္စကားမ်ားျဖစ္သည္။ တိဟိတ္မ်ားသည္ အျမင္ျပတ္သား ရွင္းလင္းသျဖင့္ ခိုင္မာသည္ ျဖစ္ရာ တရားက်င့္ေသာအခါ ေပါက္ေျမာက္တတ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ေပးလိုပါသည္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

ဗုဒၶစာေပဆုရ
ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)
ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

ဗုဒၶဘာသာတို႔၏ ပန္းတိုင္သည္ နိဗၺာန္ျဖစ္သည္။ နိဗၺာန္အေၾကာင္း တင္ျပျခင္းသည္ ဗုဒၶဘာသာတို႔၏ ဂုဏ္ရည္ပင္ ျဖစ္သည္။

သိပၸံသည္ ႐ုပ္ျဒပ္ အမႈန္အမႊား အေျခခံ ျဒပ္မ်ားကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ နိဗၺာန္အထိ မထိုးေဖာက္ ႏုိင္ဟု သံုးသပ္ရမည္။ နိဗၺာန္သည္ ႐ုပ္ကမာၻ၏ အလြန္မွာသာ ရွိသည္။ နိဗၺာန္သည္ ႐ုပ္လည္းမဟုတ္၊ နာမ္လည္း မဟုတ္ေပ။ အသခၤတဓာတ္ဟု ေခၚအပ္သည္၊ အႏုတၱရဓာတ္လည္း ျဖစ္သည္။ အျမတ္ဆံုးဓာတ္ ျဖစ္သည္။ ျပဳျပင္စီရင္ျခင္းငွာ မအပ္ေသာဓာတ္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပုထုဇာဥ္လူသားမ်ားသည္ နိဗၺာန္ အေၾကာင္းကို မ၀င္စားတတ္ၾကေခ်။

ေတြ႕ျမင္ေနရေသာ (၃၁)ဘံုထဲမွျဖစ္ေစ၊ စၾက၀ဠာထဲမွျဖစ္ေစ အရာရာသည္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ေနၾကသည္သာ ျဖစ္သည္၊ နိဗၺာန္သည္ မျပဳျပင္ မေျပာင္းလဲအပ္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္တို႔သည္ နိဗၺာန္ကို လက္လွမ္းမမွီ ေခ်။ လက္လွမ္းမွီေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားက တဆင့္တဆင့္ ေဖာက္သည္ခ်၍ ေျပာသည္ကို အခ်ဳိ႕က စိတ္၀င္စား သည္။ အမွန္မွာ စိတ္၀င္စားသင့္သည္၊ နိဗၺာန္သည္ အမွန္ရွိေသာတရား ျဖစ္သည္။

ဗုဒၶဘာသာသည္ အနည္းဆံုး ထိုအခ်က္ကိုေတာ့ လက္ခံၾကေလ့ရွိသည္။ နိဗၺာန္သည္ ရွိသည္၊ မျမင္ႏုိင္ မေတြ႕ႏုိင္ေသးေသာ ေၾကာင့္သာ နိဗၺာန္၏ ေတြ႕ရွိမႈကို သက္ေသ မေပးႏုိင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အႏုမာန မ်က္မွန္းဆ၍ နိဗၺာန္ရွိေၾကာင္း မွန္းဆယံုၾကည္ၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ တရားျဖစ္သည္။ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားလည္း အဆင့္ဆင့္ ေဟာေတာ္မူၾကသည္။

စာေရးသူသည္ နိဗၺာန္အေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္ ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။ ေလာကႀကီးသည္ ဟန္ျပေလာက၊ အသြင္သ႑ာန္ေလာက ျဖစ္ရာ အႏွစ္သာရကို မလိုက္ၾကေခ်။ လိုက္ဖို႔လည္း မသိၾကေခ်၊ သတိလည္း မရၾကေခ်၊ စိတ္လည္း မ၀င္စားၾကေခ်၊ အေပၚယံအားျဖင့္ ျမင္သာ၊ ျပသာ၊ ထင္သာ၊ ေတြ႕သာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုသာ စိတ္၀င္စားေလ့ရွိၾကသည္။ ဤကား ေလာက၏ စိတ္၀င္စားမႈျဖစ္သည္။

ေလာကုတၱရာကို ၀င္စားေသာ ဗုဒၶဘာသာမ်ားမွာမူ နိဗၺာန္အေၾကာင္း၊ ရဟႏၱာအေၾကာင္း၊ သစၥာအေၾကာင္း၊ အရိယာအေၾကာင္း ၀င္စားေလ့ရွိၾကသည္။ စာေရးသူသည္ ထိုသို႔ ၀င္စားေသာ ဗုဒၶဘာသာမ်ားအတြက္ အဓိကထား၍ တင္ျပေပးေနပါသည္။

နိဗၺာန္သည္ အမွန္ရွိသည္။ ႐ုပ္နာမ္ႏွင့္ သိျခင္းမဟုတ္ေခ်။ ႐ုပ္နာမ္မွ တဆင့္လြန္ေသာ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ျဖင့္သာ သိရသည္။ စတုမဂၢဉာေဏန သစၥိကာ တဗၺံ ဟု ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးသည္။ ေလးပါးေသာ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ျဖင့္သာ နိဗၺာန္ကို သိႏုိင္သည္။ ထိုေၾကာင့္ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ရေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ေၾကာင္း တင္ျပခဲ့ဖူးသည္။

ကိေလေသ မာရေႏၱာ နိဗၺာနံ ဂစၥတီတိ မေဂၢါ ဟူေသာ သေဘာလည္း ရွိသည္။ ကိေလသာကို သတ္မွ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ ေပၚမည္။ ကိေလသာ ကၽြန္ခံလွ်င္ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ မေပၚႏုိင္ေခ်။ သို႔ေသာ္ လူသည္ အေျခခံအားျဖင့္ ကိေလသာကို ကၽြန္ခံခ်င္ၾကသည္။ အရွင္သခင္ မလုပ္ခ်င္ၾကေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိေလသာ၏ အရွင္သခင္ ျဖစ္ဖူးျခင္း၏ ဂုဏ္ကို မရဖူးေခ်။ ဇြဲ၊ သတၱိ ရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားသာလွ်င္ ကိေလသာကို ေအာင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေလ့ရွိၾကသည္။ ႀကိဳးစား၍ ေအာင္ေသာအခါ မည္မွ် ထူးျခားသည္ ဆိုသည္ကိုမူ ကိေလသာ ေအာင္ႏုိင္ၿပီးမွသာလွ်င္ သိတတ္ၾကသည္။ ကိေလသာသည္ ေအာင္ႏုိင္စရာ ကိစၥတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။

လူသည္ အျခားအရာမ်ားကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကေသာ္ျငားလည္း ကိေလသာကို ေအာင္ျမင္ ေအာင္ မႀကိဳးစားႏိုင္ၾကေခ်။ ဗုဒၶဘာသာသည္ ထိုမွ် အဆင့္ျမင့္သည္။ အဆင့္ျမင္ေသာအခါ ပုထုဇာဥ္မ်ား လက္လွမ္းမမွီၾကေခ်။ လက္လွမ္းမမွီသျဖင့္ စိတ္လည္း မ၀င္စားၾကေခ်။ အမွန္မွာမူ နိဗၺာန္ကို စိတ္၀င္စား၍ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားထိုက္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ မႀကိဳးစားၾကေခ်၊ အမ်ားသူငါသည္ ေလာကီကိစၥ ႏွင့္သာ အခ်ိန္ေပးေနၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေခတ္ႏွင့္ သူ႔အခါျဖစ္၍ မည္သို႔မွ မတတ္ႏုိင္ေခ်။ လူနည္းစု ႀကိဳးစားေသာအခါ ေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္လွ်င္ လြန္စြာမွ ထူးျခားေသာ တရားေတာ္၏ ဂုဏ္သတၱိ အႏွစ္သာရမ်ားကို ရရွိ ေတြ႕ႀကံဳ ခံစားရႏုိင္သည္။

အဖ်က္သမားမ်ားကလည္း ေပၚထြက္လွ်က္ရွိရာ အမွန္တရားသည္ ကြယ္ေပ်ာက္လုနီးနီးပင္ ျဖစ္သည္။ အဖ်က္တရားမ်ားကလည္း မည္သို႔ေသာ သေဘာထားႏွင့္ ဖ်က္ေနၾကသည္ကို အံ့ၾသဖြယ္ရာေကာင္းစြာ ေတြ႕ရွိရသည္။ ေလာက၌ အဖ်က္သမားမ်ား ရွိေနသည္မွာ လြန္စြာ အ႐ုပ္ဆိုးသည္။ သို႔ေသာ္ အေကာင္းႏွင့္ အဆိုးဟာ ဒြန္တြဲလွ်က္ရွိရာ သဘာ၀ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

အဖ်က္သမားမ်ား က်ဆံုးလွ်င္ေတာ့ အမွန္တရားသည္ ေပၚကာ အက်င့္မွန္သည္ ထြန္းကားလာမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဤကိစၥသည္ လြယ္ကူေသာ ကိစၥေတာ့မူ မဟုတ္ေခ်။ အမ်ားသူငါသည္ အမွန္ကို ထြင္းေဖာက္၍ သိျမင္ရန္ မႀကိဳးစားႏုိင္ေသာ အေျခအေနတြင္ အဖ်က္သမားမ်ား လႊမ္းမိုး ေနျခင္းသည္ အမွန္ေတာ့မူ မေကာင္းေခ်၊ သို႔ေသာ္ မတတ္ႏုိင္ေခ်။ အမွန္သမားမ်ား တတ္ႏုိင္သမွ် အမွန္ ေဖာ္ေဆာင္ရန္ ႀကိဳးစားျခင္းသည္သာလွ်င္ မိမိတို႔၏ တာ၀န္၀တၱရား ျဖစ္မည္ဟု ယူဆမိပါသည္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

Share this post

ဆရာျမတ္ႀကီးသည္ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းႀကီး ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆံုးမသြန္သင္မႈမ်ားသည္ လြန္စြာမွ နက္႐ႈိင္း၍ ပညာသား ပါသည္။ ဥပမာ – ရက္စက္သည္မဟုတ္ေသာ ျပတ္သားမႈျဖင့္ ဆိုေသာ အဆံုးအမ၌ လြန္စြာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းသည္။

လူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ရက္စက္တတ္ၾကသည္။ သိုု႔ေသာ္ ျပတ္သားတတ္ဖို႔ ခက္ခဲသည္။ တရားရွာသူ တို႔သည္ အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာမ်ား၌ ျပတ္သားရသည္သာ ျဖစ္သည္။ တိဟိတ္မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား အလုပ္လုပ္ရသည္။ ထိုအခါ အမ်ားသူငါက ရက္စက္သည္ဟု ထင္ရႏုိင္ေသာ ျဖစ္ရပ္ မ်ားကို တရားရွာေဖြသူတို႔သည္ ရက္စက္သည္ မဟုတ္ေသာ ျပတ္သားမႈျဖင့္ ျပတ္သား ခဲ့ရဖူးသည္။

ဤေနရာ၌ အက်ဳိးအျမတ္ ေလာကုတၱရာ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာကို လို၍ ေလာကီ၌ အၿငိအစြန္းမ်ားကို ျပတ္ျပတ္သားသား ပယ္စြန္႔ရာ၌ လူသာမာန္ ႐ႈေဒါင့္မွ ရက္စက္သည္ဟု ယူဆႏုိင္ေသာ္လည္း အမွန္တကယ္မူ ျပတ္သားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ မျပတ္သားႏုိင္သျဖင့္ အခ်ဳိ႕မွာ မဂ္ဖိုလ္ မရျခင္း ျဖစ္သည္၊ ေလာကုတၱရာပညာ မရျခင္း ျဖစ္သည္။

ဤကိစၥသည္ လြန္စြာ အေရးႀကီးသည္၊ လြန္စြာမွလည္း ေလးနက္သည္။ ရက္စက္ျခင္းသည္ တစ္မ်ဳိး ျပတ္သားျခင္းသည္ တစ္မ်ဳိး ျဖစ္သည္။ မရက္စက္ဘဲ ျပတ္သားႏိုင္သည္၊ မျပတ္သား၍ မျဖစ္ေခ်။ မျပတ္သားလွ်င္ တက္လမ္း ပိတ္သြားမည္သာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပတ္သားရသည္၊ သို႔ေသာ္ ရက္စက္ျခင္း သေဘာထား မရွိေခ်၊ ရက္ရက္စက္စက္ စိတ္ထားမ်ဳိး မရွိေခ်။ ဤကိစၥသည္ တရား အားထုတ္သူမ်ားသာလွ်င္ သတိျပဳေလ့ ရွိၾကသည္။ စာေရးသူတို႔သည္ ဆရာျမတ္ႀကီး၏ အဆံုးအမေအာက္၌ ဤကိစၥမ်ဳိးကို နာခံရသည္၊ လိုက္နာရသည္၊ သတိထားရသည္။ မရက္စက္ေပမယ့္ ျပတ္သားႏုိင္ရသည္၊ လြန္စြာ အေရးႀကီးသည္။

ထို႔အတူပင္ မႏုံျခာေသာ္လည္း ခြင့္လြတ္သည္မ်ား ရွိသည္။ ႏုံျခာ၍ ခြင့္လြတ္လိုက္သည္ မဟုတ္ေခ်။ မႏုိင္၍ သည္းခံျခင္းလည္း မဟုတ္ေခ်၊ ႏုံျခာေသာ သေဘာ မဟုတ္မူ၍ သည္းခံသင့္သည္ဟု ယူဆ၍ သည္းခံေသာ အရာ၌ သည္းခံၾကရသည္။ ဤကား တရားရွာေသာ ပုဂၢဳိလ္တို႔၏ လိုလားအပ္ေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားထဲတြင္ အခ်က္တစ္ခု ပါ၀င္သည္။ သည္းခံေသာေနရာ၌ သည္းခံရသည္သာ ျဖစ္သည္။

မာယာပရိယာယ္မပါေသာ လိမ္လိမ္မာမာ ဆက္ဆံျခင္း ဟူေသာ က်င့္စဥ္သည္လည္း လြန္စြာထူးျခားသည္။ စာေရးသူတို႔သည္ မာယာပရိယာယ္ ကင္းစြာႏွင့္ လိမ္လိမ္မာမာ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ဆက္ဆံရေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို လုပ္ေဆာင္ ခဲ့ရသည္။ ဆက္ဆံေရး၌ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ျဖစ္ရန္ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္၍ ယဥ္ေက်းစြာ ဆက္ဆံျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မာယာပရိယာယ္ကို သံုးေလ့ မရွိၾကေခ်။ ဤကား လြန္စြာ အေရးႀကီးသည္။

ဤဂုဏ္ရည္မ်ားကို ေစာင့္ထိန္းႏုိင္လွ်င္ တရားရဖို႔အတြက္ လြန္စြာ နီးစပ္လာသည္။ စိတ္ထားလည္း မွန္သည္၊ စိတ္ရင္းလည္း ေကာင္းလာသည္။ စာေရးသူတို႔သည္ ဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္ေအာင္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕စြာ ဆက္ဆံခဲ့ရေသာ္လည္း အႏုံအျခာမ်ားေတာ့မူ မဟုတ္ေခ်။ တတ္သိနားလည္ေသာ သေဘာႏွင့္ ယွဥ္သည့္အရာမ်ား ေျမာက္ျမားစြာရွိသည္။

သမုဒယ အေၾကာင္းမျပဳေသာ္လည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အက်ဳိးျပဳ လုပ္ငန္းမ်ားအား လုပ္ေဆာင္ တတ္ေသာ သေဘာလည္း ရွိရသည္။ ဤကိစၥသည္ အင္မတန္ ႏွလံုးသြင္း မွန္အပ္ေသာ ကိစၥတို႔၌ တည့္တည့္ မတ္မတ္ ေဆာင္ရြက္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ အမွန္ေတာ့မူ သမုဒယအေၾကာင္း မရွိေခ်။ သို႔ေသာ္ မိမိတို႔သည္ ေကာင္းက်ဳိးကို ေဆာင္ေပးပါသည္။

ဤေနရာ၌ စိတ္ထားသည္ လြန္စြာ အေရးႀကီးသည္။ မိမိအေနႏွင့္ ႏွလံုးသြင္း ၾကည့္မိရာ ဥပမာ — သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္မ်ား ဆြမ္းခံေသာအခါ ဆြမ္းခံျခင္း အလုပ္ကို လုပ္သည္သာ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္အိမ္က ၀က္သားဟင္းေလာင္းမည္၊ မည္သည့္အိမ္က ငါးပိခ်က္ေလာင္းမည္ ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ဳိးႏွင့္ ရည္ရြယ္မႈ မရွိေခ်။ ေလာင္းသည္မ်ားကို လက္ခံရန္သာ ျဖစ္သည္။ ေလာင္းလိုက္လွ်င္ ကိုယ္ပိုင္သည္၊ မေလာင္းသည္ မ်ားလည္း ကိုယ္မပိုင္၊ ကိုယ့္တာ၀န္မွာ ကိုယ္ဆြမ္းခံထြက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ပေဒသာပင္ႀကီး ေလာင္း ေလာင္း၊ ကန္ေတာ့ဆြမ္း ေလာင္းေလာင္း မိမိတို႔သည္ အၿပံဳးမပ်က္ပဲ ေနႏိုင္ရသည္။ ဤကား သံဃာေတာ္ မ်ား၏ ဆြမ္းခံေသာ က်င့္စဥ္ျဖစ္သည္။

ထို႔အတူပင္ ကိုယ့္လုပ္စရာ ရွိတာကို ကိုယ္လုပ္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ အရာရာ၏ တုန္ျပန္မႈမ်ားသည္ အေၾကာင္းအက်ဳိး ညီညြတ္ တိုက္ဆိုင္သလို ျဖစ္ထြန္းရေပလိမ့္မည္။ ဤကား တရားရွာသူတို႔၏ ႏွလံုးသြင္း အပ္ေသာ အေျခခံ အခ်က္မ်ား ျဖစ္သည္။

ဘက္မလိုက္ေသာ ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈျဖင့္ ဓမၼဓိဌာန္က်ေသာ ဆံုးျဖတ္ျခင္းဆိုင္ရာ သင္ခန္းစာမွာ စာေရးသူတို႔အတြက္ လြန္စြာအဖိုးတန္ေၾကာင္း ဝန္ခံလိုပါသည္။ စာေရးသူတို႔သည္ ဘက္လိုက္တတ္ေသာ သေဘာကို အေတာ္အသင့္ အတိုင္းအတာထိ ဆင္ျခင္ေရွာင္ရွားႏိုင္သည္။ ယင္းကား ဆရာျမတ္ႀကီး၏ အဆိုအဆံုးမေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အေရးအေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္မည္ဆိုလွ်င္ ဘက္လိုက္တတ္ေသာ သေဘာသည္ လူ၏သဘာဝပင္ျဖစ္သည္။ ဥပမာ -  ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲကို ႀကီးၾကပ္ေနေသာ ဒိုင္လူႀကီးသည္ မိမိႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ ေဘာလံုးအသင္းဘက္၌ ဘက္လိုက္တတ္သည္။ သို႔ေသာ္ သမာသမတ္ ျဖစ္ေအာင္ပဲ ဥပေဒအရ ဆံုးျဖတ္ရသည္။ စာေရးသူတို႔သည္ ဘက္မလိုက္ေအာင္ သမာသမတ္ျဖစ္ေအာင္ ဆံုးျဖတ္ေသာအက်င့္ကို ဆရာျမတ္ႀကီး သြန္သင္ေတာ္မူသျဖင့္ အထိုက္အေလ်ာက္ ရရွိၿပီျဖစ္ရာ လြန္စြာအဖိုးတန္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ စာေရးသူတို႔သည္ လူေကာင္းသူေကာင္းမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ စာေရးသူတို႔သည္ ဘက္လိုက္မႈကို အထူးဆင္ျခင္ၾကသည္၊ တတ္ႏိုင္သမွ် ဓမၼဓိဌာန္က်ေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းၾကသည္၊ ယင္းကား စာေရးသူတို႔၏ ႀကိဳးစားခ်က္ႏွင့္ အရည္အခ်င္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ဤဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ားကို ဦးထပ္ထားလွ်က္ ဆရာျမတ္ႀကီးကို ေက်းဇူးတင္သည္မွာ အတိုင္းထက္အလြန္ တံခြန္ႏွင့္ကုကၠား ယင္းၾကြားႏိုင္ေလာက္ေသာ အဆံုးအမ ခံယူသူမ်ားအျဖစ္ ထင္ရွားလာၾကရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဆရာျမတ္ႀကီး သြန္သင္ဆံုးမေတာ္မူေသာ လြန္စြာ ေလးနက္ေသာ အဆိုအဆံုးမမ်ားမွာ ေျမာက္ျမားစြာ ရွိရာ စာအုပ္တစ္အုပ္ က်မ္းတစ္ဆူ ေရး၍ပင္ ကုန္ႏုိင္ဖြယ္ရာ မရွိေခ်။ သို႔ေသာ္ စာေရးသူသည္ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေရးသား ေဖာ္ျပေပးပါမည္။ စာေရးသူကိုယ္တိုင္ ဆယ္ႏွစ္တိတိ အသြန္သင္ ခံခဲ့ရသည္ ျဖစ္ရာ စာေရးသူသည္ ေအာက္သက္ေၾက၍ ဤသေဘာထားမ်ားအား ေကာင္းစြာေျဖရွင္းႏုိင္သည္။ လက္ေတြ႕ က်င့္ႀကံ ႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့သည္။

စာေရးသူတို႔ အဖြဲ႕သည္ သတိပဌာန္ ေလးမ်ဳိးစလံုး က်င့္တတ္သည္ ျဖစ္ရာ ခ်ီးက်ဴးဖြယ္ရာ ေကာင္းသည္။ ခ်ီးက်ဴးမႈ မျပဳခ်င္ေန အျပစ္တင္ရန္ ခက္ခဲသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ျမတ္စြာဘုရား ဆံုးမေတာ္မူေသာ က်င့္စဥ္မ်ားအား က်င့္တတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ စာေရးသူသည္ ကိုယ္တိုင္လည္း က်င့္တတ္သည္၊ သူမ်ား က်င့္ခ်င္ပါသည္ ဆိုလွ်င္လည္း ေျပာျပႏုိင္သည္၊ သဘာ၀ က်က် ေျပာျပႏုိင္သည္။

စာေရးသူသည္ က်င့္ၿပီးျဖစ္၍ က်င့္ျခင္း၏ အက်ဳိးအျမတ္ ခံစားမႈ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာကိုလည္း ရရွိၿပီ ျဖစ္သည္။ ဤကား ႐ုိးသားစြာႏွင့္ မွန္ကန္ေၾကာင္းကို အေထာက္အထားျဖင့္ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ ၾကြားလို ၀ါလိုေသာ ထင္ေပၚလိုေသာ သေဘာ အလွ်ဥ္းမရွိေခ်။ ယင္းကိစၥမ်ားအား မဆြကပင္ ပယ္စြန္႔ၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ပါးအပ္ပါသည္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

 ကိေလသာကို သတ္ေသာအခါ မဂ္ျဖစ္၍ ေအာင္ျမင္လွ်င္ ဖိုလ္သို႔ကူးကာ နိဗၺာန္သို႔ ေျပး၀င္ႏုိင္သည္ဟူေသာ အဆိုရွိသည္ (ကိေလေသ မာရေႏၱာ နိဗၺာနံ ဂစၦတီတိ မေဂၢါ)။ နိဗၺာန္ကို စံ၀င္လွ်င္ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္မ်ား ျဖစ္သည္ ဟူ၍ အခိုင္အမာ အေထာက္အထား အဆံုးအမမ်ား ရွိသည္ (စတုမဂၢဉာေဏန သစၥိကာ တဗၺံ)။

ဤေနရာ၌ ဥပမာ – စတုမဂၢ စိတ္ေဏန ဟူေသာသေဘာ မရွိပါ။ စတုမဂၢ ဉာေဏန ဟူေသာ အစဥ္အလာပဲ ရွိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳေသာအခါ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ႏွင့္ မ်က္ေမွာက္ျပဳ ရသည္။ သို႔မွသာ ႐ုပ္နာမ္ခ်ဳပ္ရာ၏ ဟူေသာ စကားႏွင့္ လိုက္ေလွ်ာညီေထြ ရွိမည္။

ဤကိစၥ အေရးႀကီးပါသည္၊ အခ်ဳိ႕ ဤကိစၥကို နားမလည္ေသာေၾကာင့္ “နိဗၺာန္ဆိုတာ စိတ္ခ်မ္းသာတာ ေလးပဲ” ဟု ယူဆၾကသည္။ ဤအယူအဆကို အဘိဓမၼာဆရာ တစ္ဦးကိုယ္တိုင္ သူ၏စာအုပ္ထဲ၌ ေရးသျဖင့္ မိမိသည္ ေ၀ဖန္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုေ၀ဖန္ခ်က္ကို သူက ခံစားရ၍ ဂ်ာနယ္တာ၀န္ခံမ်ားအား သြားေရာက္ ေျပာရာ ဂ်ာနယ္ တာ၀န္ခံမ်ားက ဒီလိုမွန္းသိရင္ ယင္းေ၀ဖန္ခ်က္ကို မထည့္ပါဟု ျပန္ေရးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုဂ်ာနယ္ ကို စာေရးသူသည္ ဘယ္ေတာ့မွ မေရးေတာ့ပါ။

မိမိ မွန္သည္ကို ေထာက္ျပျခင္းသာျဖစ္သည္။ ႐ုပ္နာမ္ခ်ဳပ္ရပါသည္ဟု ဆိုပါလွ်က္သားႏွင့္ ေပ်ာ္ေနေသာ ခ်မ္းသာေနေသာ စိတ္ကေလးဟု သံုးသပ္သည္မွာ လြန္စြာမွားေသာ အဘိဓမၼာဆရာ ျဖစ္သည္။ အဘိဓမၼာဆရာ ျဖစ္၍ နိဗၺာန္၌ ႐ုပ္နာမ္မရွိေၾကာင္းကို မသိျခင္းမွာ လြန္စြာမွ တိမ္းပါး ယိမ္းပါး ျဖစ္လြန္းလွ သည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိသည္ ေထာက္ျပခဲ့သည္။ (ထိုအဘိဓမၼာဆရာ ေရးေသာ စာအုပ္ မိမိ၌ ယခုထက္တိုင္ရွိ သည္။ စာမ်က္ႏွာႏွင့္လည္း အတိအက် အမွတ္အသားရွိသည္)

နိဗၺာန္၌ ႐ုပ္နာမ္ခ်ဳပ္သည္ဆိုသည္ကို သိထိုက္သည္ဟု နားလည္ေသာေၾကာင့္ ျပန္လည္၍ ေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ နိဗၺာန္၌ ခႏၶာခ်ဳပ္ရသည္ ဆိုေသာ အဆိုကို အထူးအေလးအနက္ စဥ္းစားအပ္သည္။ (ခႏၶာနိေရာေဓာ နိဗၺာနံ) ျဖစ္ေၾကာင္းကို နားလည္အပ္သည္။

ထို႔အျပင္ ႐ုပ္နာမ္ဆိုသည္မွာ ပိုင္းျခားအပ္ေသာ သေဘာ ရွိခဲ့သည္၊ ၄င္းကိုလည္း နားလည္ရမည္။ နိဗၺာန္ကို စံလိုလွ်င္ စံႏုိင္ေသာ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္တို႔သည္ ႐ုပ္နာမ္ကို ပိုင္းျခားအပ္သည္။ ဤသေဘာကို နားလည္သင့္သည္။ ဤသေဘာကို အဂၤလိပ္လို ေဟာတတ္ေသာ တရားေဟာ ဓမၼကထိက ႀကီးပင္လွ်င္ နားမလည္ခဲ့ေခ်။ သူသည္ ႐ုပ္နာမ္ကို ပိုင္းျခားရမွန္း မသိေခ်၊ ထို႔ေၾကာင့္ ႐ုပ္နာမ္ကို အမႊန္းတင္ ဖက္တြယ္ ေၾကာင္းကို ေဟာေလ့ရွိသည္။ ယင္းေဟာခ်က္မ်ားသည္လည္း အ႐ုပ္ဆိုးလွသည္။

အဂၤလိပ္လို ေျပာတတ္ ေဟာတတ္သျဖင့္ ရင္ေကာ့လွ်က္ရွိရာ ၄င္း၏ အဂၤလိပ္စာသည္ ငါးပါးသီလ ေပးေသာ အဂၤလိပ္စာ အမ်ဳိးအစား ျဖစ္ေနသည္။ ယခုေခတ္သည္ (Scientific Knowledge) ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္၍ ေဆြးေႏြး ေ၀ဖန္ ႏုိင္မွသာလွ်င္ အဂၤလိပ္စာသည္ ဘာသာေရး၌ တန္ဖိုးပိုရွိႏုိင္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အသိပညာ အရာကို တင္ျပရာ၌ အတၱေနာမတိ မိမိေဟာသမွ် ေခါင္းညိမ့္ သာဓုေခၚ ဒီလိုသေဘာ ကမာၻ၌ မရေခ်။ ကမာၻသည္ စဥ္းစားလိမ့္မည္၊ ေ၀ဖန္လိမ့္မည္၊ တုန္႔ျပန္လိမ့္မည္၊ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးလိမ့္မည္၊ ညႈိႏႈိင္းလိမ့္ မည္။

ထိုအခါ မိမိက ေခတ္ေပၚ (Scientific Knowledge) မွ နားလည္ မထားလွ်င္မူ မိမိသည္ ေခတ္ေနာက္က်သြားမည္။ အစဥ္အလာ စာအုပ္ေဟာင္းႀကီးထဲမွ ငါးပါးသီလကို ရႊတ္ျပေန႐ုံမွ်ျဖင့္ အဂၤလိပ္လို ေဟာႏိုင္သည္ဟု ဂုဏ္ယူ ၀င့္ၾကြားျခင္းငွာ မသင့္ေတာ္ေပ။ ယခုအခါပင္ (Scientific Knowledge, Pediction, Verifiability, Causality, Universality, Objectivity, Falsifiality)    စသည္ျဖင့္ ဒါေတြႏွင့္ အသိပညာဉာဏ္ကို ယွဥ္ေျပာ ႏုိင္မွသာလွ်င္ မိမိတို႔က အဆင့္မွီႏုိင္မည္။

ဤသို႔ေသာ ကမာၻ႔အသိပညာကို မႏႈိင္းယွဥ္ႏုိင္ဘဲ ငါတေကာ ေကာ၍ ငါေျပာသမွ် သာဓုေခၚဟု ေတာင္းဆိုသမႈ ျပဳလိုေသာ သေဘာသည္ ကမာၻ၌ တင္ျပ၍ မရအပ္ေသာ အဂၤလိပ္စာေပ ေဟာေျပာမႈမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ ဤအခ်က္ကို ႐ုိးရွင္းစြာ နားလည္ထားရန္ လိုအပ္ေလသည္။

႐ုပ္နာမ္သည္ ပိုင္းျခားအပ္ေသာ အရာျဖစ္သည္။ ယင္းကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ယူဆရဲရမည္၊ ယံုၾကည္ရဲရမည္၊ ဘုရားေဟာ တရားျဖစ္သည္၊ (ခႏၶာနိေရာေဓာ နိဗၺာနံ) ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ (မဂၢဖလာန မာရမၼန ဘူေတာ အသခၤတ ဓေမၼာ) ဟူေသာ အဆိုအဆံုးမ ကိုလည္း တစ္၀ႀကီး နာခဲ့ၾက ဖူးလိမ့္မည္သာ ျဖစ္သည္။

မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ျဖင့္သာ နိဗၺာန္သို႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳသည္ဟု အတိအက် ယူရသည္။ ထိုအခါ ခႏၶာ႔နိေရာေဓာႏွင့္ ကိုက္သည္။ နိဗၺာန္စံေသာအခါ ခႏၶာမရွိရေခ်၊ ခႏၶာသည္ ဒုကၡသစၥာႀကီးျဖစ္ရာ ခ်မ္းသာ ေသာ နိဗၺာန္၌ မည္သို႔လွ်င္ ပါ၀င္သြားႏုိင္ပါမည္နည္း။

ယခုေတာ့မူ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသျဖင့္ နိဗၺာန္ သြားရာ၌ပင္ ယူခ်င္သည္ျဖစ္ရာ ယင္းစိတ္ကူးသည္ လႊဲမွားေသာ စိတ္ကူးပင္ ျဖစ္သည္။ ယင္းစိတ္ကူးသည္ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္၏ အက်ဳိးအေၾကာင္းကို နားမလည္ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္သည္ ျဖတ္ေတာက္ႏုိင္ေသာ သေဘာရွိသည္။ ကိေလေသ မာရေႏၱာ နိဗၺာနံ ဂစၦတီတိ မေဂၢါ ဟူေသာ အဆိုရွိသည္။

႐ုပ္နာမ္အား ခ်စ္ေသာ သေဘာကို ျဖတ္ႏုိင္ ေတာက္ႏုိင္ေသာ သေဘာကမွ မဂ္ဉာဏ္သို႔ သြားလိမ့္မည္။ ထိုသို႔ (၃၁)ဘံု ကို ျဖတ္ႏိုင္ေသာ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ မွသာလွ်င္ နိဗၺာန္သို႔ ေျပး၀င္၍ စံျမန္းႏုိင္လိမ့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ပါးအပ္ပါသည္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

ဟိုတစ္ေလာကပဲ နာမည္ႀကီး ဆရာေတာ္တစ္ပါးက “ဘာသာေတြဟာ အကုန္လံုး အတူတူပဲ” ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေကာက္ေရးလိုက္တယ္။ မတူပါဘူး၊ မတူတာ မတူဘူးလို႔ ေျပာပါ၊ တူပါတယ္ဆိုၿပီး စည္း႐ုံးတာက စည္း႐ုံးခ်င္တဲ့ သေဘာကိုေတာ့ အျပစ္မေျပာဘူး၊ လြဲမွားတဲ့ အခ်က္အလက္နဲ႔ မစည္း႐ုံးပါနဲ႔။ သူတို႔ကလည္း ေနာက္ မသိတာမွ မဟုတ္ဘဲ သူတို႔လည္း မတူဘူးလို႔ သိေနတာပဲ၊ ဒီေတာ့ ဒီလို လြဲမွားတဲ့ စည္း႐ုံးခ်က္ေတြ မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ဒီဂ်ာနယ္ထဲမွာပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔လည္း သိသြားတာေပါ့။

အမွန္ကေတာ့ မတူတာေတာ့ မတူဘူးေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္ မွန္တာေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေရးေပးပါတယ္။ ေရးေပးတာကလည္း သာသနာ့ အက်ဳိးအတြက္ ေရးေပးတာပါ။ ကိုယ္သန္ရာမွ ဤေလာကကို အလွဆင္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒီေတာ့ သာသနာမွာလုပ္ရင္ တိဟိတ္ လုပ္ဖို႔လိုတယ္။ တိဟိတ္မွ၊ ျပတ္သားမွ၊ အျမင္ရွင္းမွ၊ ခိုင္မာမွ၊ ေလးနက္မွ သာလွ်င္ မဂ္ရႏုိင္မယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ မဂ္ရဖို႔ဆိုတာ လြယ္တဲ့ကိစၥ မဟုတ္ဘူး လို႔ပဲ ခံယူမိပါတယ္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post

တစ္ခါကလည္း – စာေရးသူေတြ႕ဖူးပါတယ္၊ တစ္ခါက စာေရးသူရဲ႕ ေဆာင္းပါးကို သူတို႔ပဲ လက္ခံၿပီးေတာ့ သူတို႔ ဂ်ာနယ္မွာ ထည့္တယ္။ ေနာက္ အဲဒီလိုထည့္ေတာ့ ေနာက္က်ေတာ့ တစ္ခါ ဒီလိုမွန္းသိ မထည့္ပါဘူးဆိုၿပီး ျပန္ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ဂ်ာနယ္ တာ၀န္ရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ကပဲ ျပန္ေရးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီကစၿပီး အဲဒီဂ်ာနယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မေရးေတာ့ဘူး။ ဘာလို႔တုန္းဆိုေတာ့ ခုတစ္မ်ဳိး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ဳိးပဲ။ သူတို႔ ႀကိဳက္လို႔ ထည့္ၿပီးၿပီပဲ ထည့္ေပါ့၊ ေနာက္မထည့္ရင္ မထည့္နဲ႔ေပါ့။ ဒီ ထည့္ၿပီးသားဟာကိုပဲ ဒီလိုမွန္းသိရင္ မထည့္ပါဘူးဆိုေတာ့ ဒါကေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီးေတာ့ မိမိ အဲဒီကတည္းကစၿပီး အဲဒီဂ်ာနယ္ကို မေရးေတာ့ဘူး။

ကိုယ္ကလည္း ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ ဒီလိုပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးဟာ မဂ္ရမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔။ ခုတစ္မ်ဳိး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ဳိးေတြ သိပ္လုပ္တာကိုး… ဒီလိုရွိပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ္ ဒါ ဂ်ာနယ္အမည္နဲ႔ ဒီ ဂ်ာနယ္တာ၀န္ခံ ပုဂၢဳိလ္ရဲ႕ အမည္ကို ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု ေျပာဖို႔ မလိုလို႔ေတာ့ မေျပာေသးပါဘူး)။

ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုတာက အဲဒီလို ဒိြဟိတ္ေပါ့ေနာ္ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို.. ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ဒါေတြကေတာ့ မဂ္ရဖို႔ ခက္ခဲႏုိင္ေၾကာင္း အဆိုအဆံုးမေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ခံယူခ်က္ရွိရမယ္၊ ေလးနက္ရမယ္၊ ျပတ္သားရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ ေအာင္ျမင္ေနတာ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ခံယူခ်က္ရွိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ေလးနက္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ခိုင္မာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က သာသနာဖက္က ရပ္ပါတယ္။

ဗုဒၶစာေပဆုရ

ေဒါက္တာခ်စ္ငယ္(ဒႆန)

ျမန္မာႏိုင္ငံ

Share this post